Opening Night van De Hoe is theater als een geniaal jazzconcert

‘Theater!’ Typisch een woord voor bedrog en overdrijving en onbeduidende lariekoek. Het woord scoort in de betrouwbaarheidsindexen overwegend nogal laag, net als ‘journalistiek!’. Lastig voor de mensen die er hun werk van hebben gemaakt. Want zij beleven dat heel anders. Daarom is er nu een kans om te zien hoe echt dat echt is, dankzij de reprisetournee van ‘Opening Night’ van De Hoe. Dat Vlaamse gezelschap vol unieke theaterpersoonlijkheden maakte er in 2023 diepe indruk mee, en wie het nog niet zag, moet nu toch maar gaan kijken.

‘Opening Night’ is losjes gebaseerd op de gelijknamige film van John Cassavetes, en wat je er als eerste van leert is hoe je die naam eigenlijk uitspreekt. Met spel dat nergens vet is, maar loepzuiver en gretig gaan de zeven spelers en één cameravrouw aan de haal met alles wat emoties bedrieglijk en theater echt maakt. Want theater, dat is met elkaar afspreken wat we geloven en niet geloven, wat we echt willen en niet doen. Dus is theater het leven. Of de wereldpolitiek.

Hoteldeur

Dat soort brede gedachten zijn er voor ons, in de zaal en na afloop. Op het toneel gaat het eigenlijk alleen maar over wie welke scene bij welke hoteldeur hoe uitspeelt en waarom Peter van den Ede, al 40 jaar steracteur van De Hoe’s voorganger Compagnie De Koe, dit keer weigert zijn tekst van buiten te leren. En die verwarring weten ze tot een hoogtepunt te brengen, zelfs als wij in de zaal weten dat ze deze verwarring al tientallen keren hebben uitgespeeld.

Dit fascinerende drosteblik van een theatergebeurtenis biedt je ook nog eens een kans topacteurs aan het werk te zien. Naast de geniaal ongrijpbare Peter van den Eede, Els Dottermans en Laurence Roothooft was ik vooral diep onder de indruk van de Nederlandse acteur Willem de Wolf. Hem kende ik nog vooral als de wat sullige aangever van Ton Kas, met wie hij het antitheaterduo Kas&De Wolf vormde. In Opening Night is hij een van de sterkste en meest geloofwaardige figuren in een cast die toch al ongeëvenaard is in taalbeheersing, focus en muzikaliteit.

De voorstelling is het best te vergelijken met een jazzconcert, waarbij improviserende topmusici elke keer opnieuw hun gouden grepen uit de lucht lijken te trekken, maar toch steeds weer bij dezelfde noten weten uit te komen. De musici van De Hoe zijn daarin geniaal en dat maakt deze avond tot een intens muzikale gebeurtenis waar je niet anders dan heel erg blij van thuiskomt.

En dat je dan ook nog iets geleerd hebt. Een zeldzaam genot in duistere tijden.

Waardeer dit artikel!