Met twee voorstellingen, ”The Toxic Exotic Disappearance Act” en ”House” laat indrukwekkende, sublieme beheersing zien en frisse dynamiek.  Maar ook onrust, zoeken en verwarring. Het tijdperk van happy, harmonieuze is voorbij.

Tijdens een lezing over , voorafgaand aan de voorstelling, wordt benadrukt dat zich niet compulsief hoeft af te zetten tegen andere stromingen. Deze artistieke vrijheid was te zien met de voorstelling ”The Toxic Exotic Disappearance Act” van Yasmeen Godder en ”House” van / get door Batsheva Dance Company.

Dit gezelschap is ooit opgericht door Barones Bathsheva de Rothschild en de naam bathsheva betekent zoiets als ‘gelofte vervuld’ of ’vrouw van eed’. Als de gelofte toonaangevende maken is, dan is die vervuld. heeft haar eigen gezelschap, maar maakte op uitnodiging een productie voor . is daarentegen huischoreograaf bij Bathsheva en start binnenkort met haar eigen gezelschap. Ook zal zij een werk maken voor Nederlands Theater II dat Batsheva als lid van de artistieke familie beschouwt.

The Toxic Exotic Disappearance Act is geïnspireerd op een fotowerk van Viviane Sassen, dat een nieuwe, echtere visie geeft op de Afrikaanse mens. De voorstelling opent plots met een donkere man die staand voor een breed, houten paneel verwonderd het inkijkt. Hij legt meteen de koers vast door met een ijzersterke techniek zijn lichaam te verkennen, wat gevolgd zal worden door vier andere ers. Hoewel Godder geen eigen techniek heeft ontwikkeld, liggen aan haar veel technieken aan ten grondslag zoals Gaga (een uitdrukking van vrijheid en plezier) van Ohad Naharin, artistiek directeur van Batsheva.

De voorstelling is lange tijd indrukwekkend door de sublieme beheersing. Bestaan er al termen als ‘contractions’ en ‘extensions’, vanwege het steeds verrassend formeren van patronen kan ‘inventions’ hieraan worden toegevoegd. Het concept van jezelf willen tentoonstellen of verschuilen wordt simplistisch duidelijk gemaakt (truitje of plant over het hoofd) of door de ander te gebruiken als afleiding. Minpunt is dat alles op één verbeelde locatie plaatsvindt en variatie ontbreekt.

House is ook gebaseerd op foto’s, in dit geval van families. Vanuit het duister en in rook doemt een eres op in zwart latex met puriteins, wit boordje. Zij naait als het ware de ers als materiaal aan elkaar, verklaart choreografe achteraf, door tussen delen groeps door op te treden. Sharon is zelf deze eres en verandert haar kostuum gaandeweg. Een repressieve religie (het boordje) legt zij af en ook bij de ers is de bovenste, klassieke laag af te pellen om een meer ruwe kant te laten zien.

Voor je verder leest...

We hebben inmiddels al bijna 300 leden. Mensen zoals jij, met een hart voor kunst.
Word ook lid, kijk hier:

De omschakeling naar de eerste groeps is prachtig: 10 plastische ers onder een gele lamp voeren met staccato ‘isolations’ in een soort tribal de spanning op. Ondanks afwezigheid van stijlen is eenzelfde frisse dynamiek te voelen. ‘Ik doe gewoon wat in mij opkomt qua beweging’, vertelt de choreografe. Zij wordt bijgestaan door componist Ori Lichtik die naast een pompende beat contra-ritmisch voor verrijking zorgt. Andere delen doen aan als werk van Martha Graham, ooit als adviseur aan Bathsheva verbonden.

‘Maximum is minimum’, stelt de choreografe en het gaat haar met name om gevoel via vormen en beweging. Als je een voorstelling als actuele weergave wilt zien van een samenleving dan is die er een van onrust, zoeken en verwarring. ers als een groep aliens, een vrouw met baard en man op hoge hakken, sexuele vervreemding: het tijdperk van happy, harmonieuze is voorbij.

Ruben Brugman

Reacties zijn uitgeschakeld.

Scroll naar top