Theaterfestival Boulevard nodigde deze editie het publiek uit stil te staan bij de twee kanten van identiteit: haar onveranderlijkheid maar vooral haar maakbaarheid. Dit alles onder de noemer what you see is what you guess. Als er een voorstelling is waarop dit van toepassing is, dan moet dat wel Goat Song zijn. Een fascinerende vijftig minuten durende woordeloze voorstelling van actrice Mees Bergman en de jonge Noorse regisseur Espen Hjort (Theater Utrecht). In de trein vanuit Den Bosch moest ik als vanzelf denken aan het pleidooi van Wijbrand Schaap op deze site voor ‘een herwaardering van het schrijven als vak, omdat dat echt wat anders is dan het leveren van basismateriaal voor theaterkunstenaars’. Een herkenbaar pleidooi, maar dat alleen hout snijdt voor theater dat tekst als (basis)materiaal gebruikt. Ik zag dit jaar echter ook vier voorstellingen op Boulevard waarbij tekst geen of juist een andere functie heeft. Tekst als louter klank In Eet je bord leeg van De Toneelmakerij spe...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
