Meteen naar de inhoud

 ‘Weet je, waarom we dat vroeger De Gouden Eeuw noemden?’ Waarom nieuwe verhalen oude woorden nodig hebben.

Bepaal zelf de waarde!

We bieden je dit verhaal gratis aan. Om dat te kunnen doen hebben we jouw steun nodig.
Lees het verhaal, bepaal zelf onderaan wat dit verhaal je waard is. En doneer. Zo blijft deze site bestaan.


De poppen zullen dansen, de rapen zijn gaar en de poep heeft de ventilator geraakt. Het Amsterdam Museum vervangt ‘Gouden Eeuw’ door het neutrale ’17e eeuw’. Een typisch voorbeeld van oikofobe omvolking en politiek correcte taalzuivering, of een nuttige aanpassing aan een veranderende tijdgeest? Tijd gaat het leren, maar explosief is het wel.

Bij mij roept het vragen op. Dat is een dure manier om te zeggen dat ik ernstig twijfel aan de wijsheid van dit besluit van de voltallige staf van het Amsterdamse stadsmuseum. Is het begrip ‘Gouden Eeuw’ niet juist een prachtige aanleiding om het verhaal te vertellen van hoe de Hollanders (want het waren vooral de inwoners van het gewest Holland) al dat goud en al die welvaart vergaarden? Dat het goud van de één altijd het leed van de ander betekent, is een verhaal dat niet genoeg verteld kan worden.

Eerlijk

Dat we daar tot een paar jaar geleden andere verhalen over vertelden, is alleen maar meer reden om met die eerlijke verhalen te komen. Dan is het verwijderen van het woord waarmee Nederland zichzelf eeuwenlang op de kaart zette, juist contraproductief. Je hebt opeens een extra stap nodig in het gesprek: ‘Weet je, waarom we dit vroeger De Gouden Eeuw noemden en nu niet meer?’ Die extra stap ontkracht juist het debat, omdat die ervan uitgaat dat we – door het woord niet meer te gebruiken – ons verleden overwonnen hebben. Wat duidelijk niet het geval is. Alleen daarom al.

Imara Limon, als curator nu mede verantwoordelijk voor de naamsverandering, dacht er in 2018 in ieder geval ook nog anders over. In een opiniestuk in dezelfde Volkskrant als waarin nu het einde van het Goud wordt aangekondigd, stelt ze – het gaat over de naamgeving van straten naar van hun voetstuk gevallen zeehelden – : ‘De discussie daarover, en de kans zo’n beeld of straatnaam aan te grijpen om te kijken naar de geschiedenis en welke onderdelen wij collectief zijn vergeten, is wat ons betreft waardevoller dan de conclusie of je iets behoudt of verwijdert.’

Ik vraag me af, wat er in die anderhalf jaar sinds dat artikel veranderd is.

Wijbrand Schaap

Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette. Voor ik dat deed was ik (sinds 1996) kunstverslaggever voor onder meer Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad en GPD. Daarvoor deed ik van alles. Studeren enzo. Theater maken. Inspraakavonden notuleren. In een bandje spelen. Ik schreef - en schrijf ook voor specialistische bladen als TM, Boekman, Ons Erfdeel en De Vogelvrije Fietser. Ik help je met schrijven als je het heel lief vraagt. Ik ben getrouwd met Suzanne Brink en heb een kat die Edje heet, een pup die Fonzie heet en een hond die genoemd is naar Rufus Wainwright.Bekijk alle berichten van deze auteur