Meteen naar de inhoud

Podcast cultuupers tijdens Corona: blijf langer dan drie seconden stilstaan bij het werk van Emile Waagenaar. Plek zat.


Dit verhaal is gratis

Je kunt onderaan dit artikel een bijdrage geven aan de auteur. Zo maak je cultuurpers mogelijk!

(Volume podcast gecorrigeerd) Deze crisis zal het verdwijnen van kleine winkels, gerund door kleine zelfstandigen, versnellen. Al zou het mooi zijn wanneer acties om juist dáár je boodschappen te doen iets uitmaken, de concurrentie met het gigantische aanbod van de grote online ketens is bijna niet te doen. Daarom moeten we ze koesteren zolang ze er nog zijn. En niet morren als we een paar procent meer krijt zijn aan een artikel dat net niet precies is wat we zoeken.

Ook fotografen hebben het moeilijk. Want het is lastig foto’s nemen als iedereen binnen blijft en je nergens op bezoek mag als zeventiger. Nog lastiger is het om te exposeren als alle galeries dicht zijn.

Gelukkig voor Emile Waagenaar is zijn nieuwste expo voor iedereen te zien. Als je met de fiets of te voet de parkeergarage van het Chassé-theater binnengaat (met de auto kan ook, maar waarom zou je) bevind je je in de 3sec Galerie. Langs de wanden van de toegangstunnel wordt geëxposeerd.

Kleine ondernemers

Dit keer dus extra reden om met de benenwagen te gaan, want de foto’s van Waagenaar zijn het waard met aandacht bekeken te worden. Zeker in deze tijd. Hij fotografeerde in opdracht van het Bredaas Archief kleine winkeliers in hun winkel. Het is een project waar hij elke paar jaar op terugkomt, en je ziet precies waarom de kleine winkel iets is om te koesteren.

Waagenaar vertelt over het bijna antropologische werk dat hij doet: kleine winkeliers zijn een apart slag ondernemer, zo valt te beluisteren in deze podcast. We gaan ze nog missen. Met hun persoonlijke aandacht, en aparte grillen.

Waardeer dit verhaal!

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Wijbrand Schaap

Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette. Voor ik dat deed was ik (sinds 1996) kunstverslaggever voor onder meer Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad en GPD. Daarvoor deed ik van alles. Studeren enzo. Theater maken. Inspraakavonden notuleren. In een bandje spelen. Ik schreef - en schrijf ook voor specialistische bladen als TM, Boekman, Ons Erfdeel en De Vogelvrije Fietser. Ik help je met schrijven als je het heel lief vraagt. Ik ben getrouwd met Suzanne Brink en heb een kat die Edje heet, een pup die Fonzie heet en een hond die genoemd is naar Rufus Wainwright.Bekijk alle berichten van deze auteur