Dat Juli een sterke editie beleeft werd eigenlijk al duidelijk met de gedurfde en heerlijke openingsavond. Die voorstelling nodigde uit na te denken over wat is. Making s – Dancing Replies laat je over de zelfde vraag nadenken, maar op een heel andere manier.

, het Berlijnse gezelschap met ers boven de 40 jaar, bracht werken van 3 iconische vernieuwers met antwoorden van hedendaagse . Wat is de zeggingskracht van een stuk uit 1937? Of iets dat voor het laatst is opgevoerd in 1979? Het werd geen nostalgische avond, daarvoor zijn de stukken van , en Lucinda Childs te ongenaakbaar. Wel was het een hernieuwde kennismaking met deze 3 groten uit de geschiedenis. En met antwoorden van hedendaagse .

Beste lezer: Donaties zijn welkom!
Je kunt dit verhaal gratis lezen. Dat kan dankzij donaties van lezers. Jij mag dus ook helemaal zelf bepalen wat dit verhaal je waard is.
Ondersteun deze auteur!

Laat je waardering voor dit verhaal blijken.

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Miki Orihara opende met s Deep Song, een kort stuk in de kenmerkende taal van Graham, revolutionair in haar tijd. Gemaakt in 1937 wilde Deep Song een re zijn op de Spaanse burgeroorlog. De bewegingen zijn niet sierlijk of decoratief, ze drukken de intense emoties van een oorlog uit in hoekige en bijna verkrampte vormen die vanuit het bekken lijken te komen. Orihara heeft 30 jaar bij de Company get als solo eres en kent het werk door en door. Het is prachtig om te zien hoe zij iedere beweging met precisie uitvoert, alsof de ingesleten is in haar lichaam. En toch voelt het fris en relevant.

Ay!

Een neon van gaf het antwoord op Grahams . De zinnen van Garcia Lorca’s gedicht Ay! waarop Deep Song is gebaseerd, knipperden aan en uit. Everything in the world is broken. Nothing but silence remains.
In de week waarin een journalist overlijdt aan schotwonden in het hoofd, klimaatverandering voor tientallen doden en vermisten zorgt en duizenden mensen besmet zijn, komen deze zinnen aan. Voor mij zijn ze het antwoord waarom ik naar kunst kijk. We zijn nog steeds in staat tot schoonheid. Alles is kapot, maar niet verloren.

Voor je verder leest...

We hebben inmiddels al bijna 300 leden. Mensen zoals jij, met een hart voor kunst.
Word ook lid, kijk hier:

Veerkracht

Die veerkracht komt ook terug in de andere werken. Het prachtige Story van , de 3 werken van Lucinda Childs die sinds de jaren ’70 niet meer opgevoerd zijn. Maar vooral in de ers zelf. Lang voorbij het punt dat ze nog competitief hoeven zijn of zichzelf hoeven bewijzen, spat het plezier van het podium. Zeker bij de 3 stukken zonder van Childs werkt dat aanstekelijk. Met een enorme vanzelfsprekendheid worden de 3 stukken uitgevoerd, waarbij de ers het ritme maken. De neerkomende gympjes vormen de percussieve score, meer is niet nodig.

Feilloos op elkaar afgestemd en eindeloos tellend, stralen de ers een levenslust uit. Maar ook ervaring: de minimalistische staat of valt bij een precieze uitvoering. Deze 6 ers hebben die ervaring en de kennis van de geschiedenis om zichzelf in dienst te stellen van de . Geen ego’s, maar een ensemble dat juist omdat de ers zichzelf niet meer hoeven bewijzen, als collectief kracht, kwetsbaarheid, schoonheid en veerkracht uitstralen.

Marmermijn

In het antwoord van Ginavra Panzetti en Enrico Ticconi staat het architectonische van Childs centraal, het bewegen van lichamen in de ruimte. de lijven maken bewegingen en vormen, ze gebruiken de ruimte en de ruimte vormt zich om hen. De handen van de ers zijn bepoederd met kalk, zodat iedere beweging gemarkeerd wordt door rond stuivend wit poeder. Marmo is gebaseerd op een marmermijn, zowel als collectief gebeuren -er zit genoeg machtsstrijd en geweld in het stuk- als in het vormgeven van de ruimte door mensen. De ers wuiven elkaar door de ruimte als verkeersleiders, worstelen elkaar tegen de grond, vormen figuren. De score maakt het voelbaar, industriële geluiden vervormen langzaam van het geluid van kiezels tot een donkere, stuwende soundscape. Interessant om te zien wat een jonge generatie makers haalt uit het werk van een iconische vernieuwer.

Foto bovenaan:
Dance On Ensemble - Deep Song foto: Jubal Battista

Over de auteur van dit verhaal:


Laat je waardering voor dit verhaal blijken.

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top