As someone who has been living in Milan for the past seven years, where the only parts of the fashion industry you can experience are trends and spectacle, it is genuinely refreshing to encounter perspectives that go far beyond trends and social expectations. The 2026 State of Fashion Biennale in Arnhem shows how it is possible to work within this industry while keeping a critical eye and imagining alternatives that include the people and territories so often left out of the spotlight.
Although most of us are aware of the impact of the fashion industry on the environment and on people’s living conditions, it is sometimes really hard to picture a different way of making fashion without wasting, polluting and exploiting. These alternative approaches include looking to other, non-Western traditions and materials, and embracing difference as a source of knowledge.
While collaborating with different countries around the world and platforming international artists, the Biennale achieves the goal of keeping its connection to the local, Dutch artistic and fashion scene: this is particularly clear in the Stadhuisplein and Het OndernemersLab, the former exhibit graduating projects of students from the Bachelor Fashion Design from ArtEz, the latter presenting a project realised with the collaboration of the local community.
Starting from Arnhem, the Biennale broadens its horizons to encompass all the different possible ways of making fashion, offering the audience a sense of hope in such uncertain times.
Reimagining the promises
The 2026 State of Fashion Biennale in Arnhem, open from 14 May to 28 June, states its premises from the title Available to Promise: Hidden Systems, Shared Futures. Based and anchored in Arnhem, the Biennale’s programme opens the door to the world and asks a fundamental question: what is fashion, really?
We are used to thinking about the final product, but we usually ignore the processes these objects went through before arriving in our shops, and also where they end up once broken, ill-fitting, or out of trend. The State of Fashion Biennale aims to give the audience the whole image of fashion as a process, reflecting on who is enduring the consequences of this industry and what could change in the future. This is its main power, the implied hope we notice already in the title Available to Promise, meaning that these promises can be reimagined and reshaped.
I attended the opening of the 2026 State of Fashion Biennale on May 13, and had the opportunity to preview the different locations where the Biennale is taking place from May 14: the Eusebius Church, Rozet, the outdoor pavilion at Stadhuisplein, Museum Arnhem and Het OndernemersLab.
These five locations host projects connected with fashion that alternate between the local dimension and the whole world, connecting Arnhem with various foreign partners through a series of embedded research projects in Sri Lanka, China and Ghana. The Biennale’s international dimension demonstrates how the fashion industry is connected across the world, extending those connections even into non-human worlds.
Eusebius Church: exhibiting the future of the fashion industry
Structured through five interconnected pillars – Develop, Distribute, Hype, Experience, Transform – the Biennale reveals the hidden aspects of fashion production, while maintaining a productive tension with what is actually shown: this is especially clear within the main exhibition in the Eusebius Church, where it is possible to encounter fabrics, hands, stories, and the final product, alongside an ironic eye on fashion trends.
After visiting two other locations, Stadhuisplein and Het OndernemersLab, where the local dimension of the Biennale becomes clear, the exhibition at Eusebius Church fully embraces the international scope of the Biennale; a paradox, since the exhibition is located in the main city church. Yet, the church itself becomes the door to a revelation of how the fashion industry works, and how many different people and places are involved.
This setting, both fascinating and challenging as the curators noted, hosts the most complex part of the Biennale’s curation, bringing together very different artworks, from visual art to fashion design. In this church the three curators, Anouchka van Driel, Shanu Walpita and Anne Zhou, explained their vision of fashion as a shared process involving multiple interconnected actors. Walking into the church, this interconnection becomes progressively clearer: from the entrance to its far end, where an impressive organ stands, visitors pass through all the different stages of the fashion industry, from production to disruption.
Starting with Develop, the first part of the exhibition shows the work behind textile creation, with a focus on workers’ rights and the exploitative conditions they are subjected to: most strikingly in Young (Spring) by Wang Bing, an installation placing ordered, pristine new clothes alongside video footage of migrant textile workers. But there is also space for hope: Human Touch, a German conceptual fashion brand combining art and activism, imagines alternative ways of working within the industry. The same mechanism of criticism paired with possible solutions is replicated across the subsequent pillars.
Under Hype, The Riot Collection by Charlotte Maeva Perret offers an explicit critique of fashion in digital circulation, questioning the relationship between logos and identity: the work mimics branded goods by trawling the internet for iconic fashion imagery and printing it onto an original collection, inventing the concept of “fashion piracy”.
Concluding the exhibition, the pillar Transform confronts the current “death” of clothes and tries to imagine different futures for them. Liquid Bodies by Rosie Broadhead, a designer and researcher specialising in ecomaterials, envisions new textiles that are beneficial for both humans and the environment, turning fabric into an interface between the body and the world around it, in a more-than-human perspective.
What struck me most after the visit was the sense of freshness the exhibition conveys through its curatorial choices. And, above all, a hope for future change in the fashion industry.
Nl Vertaling:
Als iemand die al zeven jaar in Milaan woont, waar je van de mode-industrie eigenlijk alleen maar trends en spektakel te zien krijgt, is het echt verfrissend om perspectieven tegen te komen die veel verder gaan dan trends en maatschappelijke verwachtingen. De State of Fashion Biennale 2026 in Arnhem laat zien hoe het mogelijk is om binnen deze industrie te werken met een kritische blik en alternatieven te bedenken waarin de mensen en gebieden worden betrokken die zo vaak buiten de schijnwerpers blijven.
Hoewel de meesten van ons zich bewust zijn van de impact van de mode-industrie op het milieu en op de levensomstandigheden van mensen, is het soms erg moeilijk om je een andere manier van mode maken voor te stellen zonder verspilling, vervuiling en uitbuiting. Deze alternatieve benaderingen omvatten het kijken naar andere, niet-westerse tradities en materialen, en het omarmen van verschillen als een bron van kennis.
Terwijl de Biënnale samenwerkt met verschillende landen over de hele wereld en een platform biedt aan internationale kunstenaars, slaagt ze erin de verbinding met de lokale, Nederlandse kunst- en modescene te behouden: dit komt vooral duidelijk naar voren op het Stadhuisplein en in Het OndernemersLab, waar het eerste afstudeerprojecten van studenten van de bacheloropleiding Fashion Design van ArtEz tentoonstelt en het tweede een project presenteert dat in samenwerking met de lokale gemeenschap is gerealiseerd.
Met Arnhem als uitgangspunt verbreedt de Biënnale haar horizon om alle mogelijke manieren van mode maken te omvatten, en biedt ze het publiek een gevoel van hoop in deze onzekere tijden.
De beloften herdefiniëren
De State of Fashion Biënnale 2026 in Arnhem, geopend van 14 mei tot 28 juni, verwoordt haar uitgangspunten in de titel Available to Promise: Hidden Systems, Shared Futures. Het programma van de Biënnale, dat zijn basis en wortels in Arnhem heeft, opent de deur naar de wereld en stelt een fundamentele vraag: wat is mode eigenlijk?
We zijn gewend om aan het eindproduct te denken, maar we negeren meestal de processen die deze objecten hebben doorlopen voordat ze in onze winkels terechtkwamen, en ook waar ze terechtkomen als ze kapot, te klein of uit de mode zijn. De State of Fashion Biennale wil het publiek een totaalbeeld geven van mode als proces, waarbij wordt nagedacht over wie de gevolgen van deze industrie draagt en wat er in de toekomst zou kunnen veranderen. Dit is de belangrijkste kracht ervan, de impliciete hoop die we al in de titel ‘Available to Promise’ zien, wat betekent dat deze beloften opnieuw kunnen worden vormgegeven en herzien.
Ik woonde op 13 mei de opening van de State of Fashion Biennale 2026 bij en kreeg de kans om een voorproefje te krijgen van de verschillende locaties waar de Biennale vanaf 14 mei plaatsvindt: de Eusebiuskerk, Rozet, het buitenpaviljoen op het Stadhuisplein, Museum Arnhem en Het OndernemersLab.
Op deze vijf locaties worden projecten gepresenteerd die verband houden met mode en die afwisselend de lokale dimensie en de hele wereld belichten, waarbij Arnhem wordt verbonden met diverse buitenlandse partners via een reeks geïntegreerde onderzoeksprojecten in Sri Lanka, China en Ghana. De internationale dimensie van de Biënnale laat zien hoe de mode-industrie wereldwijd met elkaar verbonden is, waarbij die verbindingen zich zelfs uitstrekken tot niet-menselijke werelden.
Eusebiuskerk: een tentoonstelling over de toekomst van de mode-industrie
De Biënnale is opgebouwd rond vijf onderling verbonden pijlers – Ontwikkelen, Distribueren, Hype, Ervaren, Transformeren – en onthult de verborgen aspecten van de modeproductie, terwijl er een productieve spanning wordt gehandhaafd met wat er daadwerkelijk wordt getoond: dit is vooral duidelijk in de hoofdtentoonstelling in de Eusebiuskerk, waar men stoffen, handen, verhalen en het eindproduct kan tegenkomen, naast een ironische blik op modetrends.
Na een bezoek aan twee andere locaties, het Stadhuisplein en Het OndernemersLab, waar de lokale dimensie van de Biënnale duidelijk wordt, omarmt de tentoonstelling in de Eusebiuskerk volledig de internationale reikwijdte van de Biënnale; een paradox, aangezien de tentoonstelling zich in de belangrijkste stadskerk bevindt. Toch wordt de kerk zelf de poort naar een onthulling van hoe de mode-industrie werkt en hoeveel verschillende mensen en plaatsen erbij betrokken zijn.
Deze setting, die zowel fascinerend als uitdagend is zoals de curatoren opmerkten, herbergt het meest complexe deel van de curatie van de Biënnale, waarbij zeer uiteenlopende kunstwerken, van beeldende kunst tot modeontwerp, worden samengebracht. In deze kerk legden de drie curatoren, Anouchka van Driel, Shanu Walpita en Anne Zhou, hun visie op mode uit als een gezamenlijk proces waarbij meerdere onderling verbonden actoren betrokken zijn. Bij het binnenlopen van de kerk wordt deze onderlinge verbondenheid steeds duidelijker: vanaf de ingang tot aan het achterste deel, waar een indrukwekkend orgel staat, passeren bezoekers alle verschillende stadia van de mode-industrie, van productie tot disruptie.
Het eerste deel van de tentoonstelling, getiteld ‘Develop’, belicht het proces achter de textielproductie, met de nadruk op de rechten van werknemers en de uitbuitende omstandigheden waaraan zij worden blootgesteld: dit komt het meest treffend naar voren in ‘Young (Spring)’ van Wang Bing, een installatie waarin keurig opgeruimde, ongedragen nieuwe kleding wordt afgezet tegen videobeelden van migrerende textielarbeiders. Maar er is ook ruimte voor hoop: ‘Human Touch’, een Duits conceptueel modemerk dat kunst en activisme combineert, bedenkt alternatieve manieren van werken binnen de sector. Hetzelfde mechanisme van kritiek in combinatie met mogelijke oplossingen wordt in de daaropvolgende pijlers herhaald.
Onder Hype biedt The Riot Collection van Charlotte Maeva Perret een expliciete kritiek op mode in digitale circulatie, waarbij de relatie tussen logo’s en identiteit ter discussie wordt gesteld: het werk bootst merkartikelen na door het internet af te speuren naar iconische mode-beelden en deze op een originele collectie te drukken, waarmee het concept van “modepiraterij” wordt uitgevonden.
De tentoonstelling wordt afgesloten met de pijler Transform, die de huidige ‘dood’ van kleding aan de kaak stelt en probeert verschillende toekomsten voor kleding te bedenken. Liquid Bodies van Rosie Broadhead, een ontwerpster en onderzoekster gespecialiseerd in ecomaterialen, schetst een visie op nieuwe textielsoorten die zowel voor de mens als voor het milieu gunstig zijn, waarbij stof wordt omgevormd tot een interface tussen het lichaam en de wereld eromheen, vanuit een meer-dan-menselijk perspectief.
Wat mij na het bezoek het meest opviel, was het gevoel van frisheid dat de tentoonstelling uitstraalt door haar curatoriële keuzes. En bovenal een hoop op toekomstige verandering in de mode-industrie.
Nederlands 
English (UK) 
Français 