Het mooiste einde van de wereld zit in Melancholia van Lars von Trier. Zwevende populieren, een wollige planeet die ons opeet in een golf van sfeervolle mist. Ik zou ervoor tekenen. Alles beter dan de klotsende aardplaten vol gillende poppetjes in de mislukte rampenfilm 2012. Maar ook weer niet zo leuk als het einde der tijden in The Hitchhikers Guide To The Galaxy, inclusief cocktails. De op één... Lees verder
Industrieterreinen zijn raar. Ze liggen te verzuren aan de rand van de ene stad, om naadloos over te gaan in een zelfde terrein aan de rand van de andere stad. Ooit waren ze A-locaties, zichtplekken en de vleesgeworden droom van de wederopbouw. Nu zijn het laagwaardige bouwsels, hallen met een voordeur, een zichtbaar kantoor voor de Dirk en een zielige conifeer tussen ingang en parkeerplaats. Het... Lees verder
De prijs voor de langste en kunstigste kus van 2017 is vergeven en gaat naar Conny Janssen Danst. In een tentje op het plein onder de Bossche Sint-Jan vormt deze gedanste zoen het technische en dramatische hoogtepunt van Clarity. Twee dansers, pirouettes draaiend terwijl de lippen verbonden blijven, een videokunstenaar en de live door iET uitgevoerde zweefmuziek waren op zaterdag 5 augustus... Lees verder
Helden zijn niet altijd de slimste mensen. Sterker nog, de meeste daden die als heldendaad de geschiedenis in gingen, zijn ondoordachte acties geweest. Die toevallig lukten. Pure mazzel. Tegenover elke heldendaad staat dus een onbekend, maar niet te verwaarlozen aantal zinloze overlijdensgevallen van would-be helden. De hoofdfiguur van het theaterstuk De Helden, dat ik op 4 augustus in Den Bosch... Lees verder
Openingsspeeches. Elk festival heeft er een. Of twee. Je moet er doorheen. Als gast, maar ook als gastgever. Er zou iets op gevonden moeten worden. Natuurlijk moet er een punt gemaakt worden, een vlag gehesen, een champagneflesknal ingeleid. En ook moeten de sponsoren bedankt worden. In deze tijden van een zich terugtrekkende overheid zijn dat er elk jaar meer. En een sponsor die je dit jaar niet... Lees verder
‘Mag ik jou vragen: weet jij wat tijd is?’ Greg Nottrots vraag kan niet rechter op de man af zijn, want ik ben de enige toeschouwer. MIjn plek is ongemakkelijk: een in vers grind wegzakkend stoeltje op de curieuze Utrechtse vlakte die door stadsontwikkelaars ‘Berlijnplein’ is gedoopt. Ik ben getuige van een vroege repetitie van De Denderende Tijd. In dat stuk, dat van 9... Lees verder
Dat het slecht gaat met de bibliotheken, was al bekend. Maar in het nieuws daarover, op 27 juli openbaar gemaakt door RTL, zit nog iets verborgen dat de redactie zelf onderbelicht laat. Want wie betaalt het werkelijke gelag in de bezuinigingsoperatie? Inderdaad, de schrijvers. Dat regelen de bibliotheken met een simpele truc. Ze zeggen de huur op van hun eigen gebouw en brengen collectie en... Lees verder
Graag je interpretatie van de blik van de covergirl op het programmaboek van Theaterfestival Boulevard. Het kan projectie zijn, maar ik zie een lichtelijk overweldigde vertwijfeling in die ogen, waarvan de wenkbrauwen zijn vervangen door twee ludiek geplaatste bogen van de Sint Jan, daarboven: Den Bosch on my mind. Waar te beginnen, vooral. In het boek vooral overvloed. Glashelder vormgegeven... Lees verder
[Dit bericht stond al online onder de titel ‘Red ons van het Transitiebureau’, maar is op een paar details aangepast] Terwijl u zich opmaakt voor een welverdiende vakantie werkt men in de kunstsector aan een nieuw model. Dat nieuwe model is nodig omdat het oude model niet meer voldoet. Dat oude model, en we hebben het dan natuurlijk over onze culturele meerjarenplannen, is gaan kraken... Lees verder
Ik hield mijn hart vast. Patrick Nederkoorn en Oscar Kocken hadden zich door de televisie laten verleiden om hun briljante kleinood ‘Zomaargasten’ over te brengen naar de huiskamer. NPO3 nog wel. De zender die zich richt op millennials. Ik kreeg visioenen van zendermanagers, dramaturgen, publieksspecialisten en gisse jongens en meisjes van ver boven de veertig die deze twee... Lees verder
‘Ik zou het wel fijn vinden om een personeelsmanager in dienst te hebben, maar ja, wel heel zonde.’ Dixit de directeur van een middelgrote kunstinstelling. Net als in de rest van het Nederlandse MKB is in de kunstsector personeelsbeleid, of HR-beleid, iets wat er hoogstens bij gedaan wordt. Wie het wel eens verkeerd getroffen heeft, kan er mooie verhalen over vertellen. Hoe je omgaat... Lees verder
Het voordeel van een lidmaatschap als abonnee van Cultuurpers is natuurlijk vooral dat we kunnen bestaan dankzij jou. Zo blijft ons onafhankelijke geluid hoorbaar, zo krijg je de duiding van het nieuws zoals je die nergens anders krijgt. In juni zijn in totaal 14 auteurs voor je op pad gegaan om zoveel mogelijk voorstellingen te zien van het Holland Festival. Waarom? Omdat het mooi is, maar... Lees verder
Radio Kunststof is één van de succesvolste programma’s in de vroege avond op onze landelijke rampenzender Radio 1. Dat succes komt deels door de mooie formule: een lang gesprek met een meer of minder bekend figuur uit de kunst- en mediahoek. Veel belangrijker reden voor dat succes is echter het uitzendtijdstip. Tussen zeven en acht uur ‘s avonds zitten heel veel mensen in de auto, op... Lees verder
Soms heb je niet heel veel woorden nodig voor een mooi verhaal. Vaak vergen weinig woorden ook meer inspanning dan veel woorden. Dat idee wist Blaise Pascal ooit te munten. Gisteren, op de voorlaatste dag van het zeventigste Holland Festival, werd de stelling op een andere, onverwachte manier kracht bijgezet. Het Australische Back to Back Theatre vertelde het verhaal van leven in dood in krap... Lees verder
Annet Lekkerkerker is een van de weinige vrouwen in de cultuursector voor wie het glazen plafond geen belemmering meer vormt. Dat ze nu, na een aantal jaren als ‘zakelijk directeur’, formeel topvrouw wordt van ‘s lands belangrijkste podiumkunstenfestival is prachtig om meer redenen. Ze is niet alleen de eerste vrouw op die hoge positie. Haar benoeming maakt ook duidelijk waarom... Lees verder
De kans is niet ondenkbeeldig dat je nog nooit van Fortunato Depero hebt gehoord. Of misschien ben je een liefhebber van classic design en heb je nog ergens een oud miniflesje Campari staan. Dat heeft hij gemaakt. Als toneelschrijver zou je hem best over het hoofd hebben kunnen zien. Op 21 juni ben ik gaan kijken of je jezelf daarmee tekort doet. Na een kleine anderhalf uur bij ‘Demolishing... Lees verder
De plofnies kwam totaal onverwacht. De huisvader achter me, uit met vrouw en vermoedelijk onwillige puberzoon, barstte uit na ongeveer 10 minuten in de voorstelling. Net toen een oorverdovende stilte over het uitverkochte Theater Carré was neergedaald. Zeker vier mensen, waaronder ik zelf, schrokken zich een hartverzakking. Zo luid was een nies nog nooit geweest, maar zo stil als tijdens die... Lees verder
Tijdens de eerste twee weken van dit Holland Festival ging bijna alle kunst ergens over. Het voor deze gelegenheid bedachte festivalthema ‘democratie’ blijkt zo’n beetje tot in alle haarvaten te zijn doorgedrongen. Soms pijnlijk en sterk actueel, zoals in het fenomenale ‘The Nation’ van het Nationale Toneel, soms ronduit gênant, zoals in het zwaar overschatte... Lees verder
Vijfentwintig Canadezen staan op de lijst voor ontwerp en productie van geluid, video, muziek, belichting en toneeltechniek. Negen Canadezen zijn twee uur lang in de weer achter de schermen. Gedurende die twee uur staat er één Canadees op het toneel. Voor zeshonderd toeschouwers. Wat die 35 mensen met zijn allen voor elkaar hebben gekregen kietelt je verbeelding kietelt en vertelt je iets... Lees verder
Ik ging naar Amsterdam om op het ooit beruchte Mercatorplein geconfronteerd te worden met mijn maatschappelijke angsten. Ik zag een zonnig plein met een trendy bar en bakfietsmoeders rond een speelfontein voor blanke kindertjes (brrrr! gentrificatie), oude gesluierde en ongesluierde vrouwen keuvelend op een bankje (help! multicultuur) en een voorstelling in een verbouwde botsautootjestent (Waaaah... Lees verder
Eindeloos babbelen aan de keukentafel. Tijdens het koken. Meer doen ze niet, de broer, de zus, de ex, de twee schoondochters en de moeder van de familie Gabriel. Over recepten, over de oude piano. Over Thomas, de broer die aan parkinson overleed, over zijn vrouw, die wegens mantelzorg geen tijd had om haar artsendiploma te verlengen. Allemaal heel terloops, zonder conflict, zonder stemverheffing... Lees verder
Eindelijk. The Nation, de hyperactuele theaterserial waarmee het vernieuwde Nationale Toneel, sorry Theater, zich aan het land presenteert, voelt als een verfrissende plens water op een zompige dag. Nieuwbakken baas Eric de Vroedt doet zijn reputatie eer aan door een werk af te leveren dat zonder meer een nieuw publiek de theaters in zal trekken. Een publiek dat verwend is door Deense detectives... Lees verder
Het is zo ongeveer de mooiste muziek die er geschreven is. De Mariavespers van Claudio Monteverdi betoveren zelfs de meest ongetrainde luisteraar al sinds hun première in 1610. Raphael Pichon is een jonge Franse dirigent die geroemd wordt om zijn zinderende maar ook verfijnde muzikaliteit en meer dan absoluut gehoor. Alles wat regisseur Pierre Audi aanraakt verandert doorgaans in goud en... Lees verder
In de donkere middeleeuwen werd een kunstenaar nog wel eens gevierendeeld omdat hij buiten de lijntjes was geweest. In de 19e eeuw waren die lijntjes niet meer belangrijk. In de vroege twintigste eeuw gingen kunstenaars zelf bepalen waar de lijntjes stonden en straften ze wie zich daar niet aan hield. Het was de tijd van de kunstenaarsmanifesten. Cate Blanchett, de Australische topactrice die... Lees verder
‘Iedereen heeft een Appel. Iedereen heeft een Corneille. Niemand heeft een Van Merwijk. Dus is de vraag of Van Merwijk wel goed is. Dat weet niemand. Dan is het de uitdaging dat een paar grote mensen een Van Merwijk gaan kopen. Daarna wil iedereen een Van Merwijk hebben. Als dat gebeurt ga ik weer ander werk maken, want ik wil niet achterover hangen en voor de marktwerking aan een stijl... Lees verder
