De Keersemaekers ‘Song’ is filosofie voor de zintuigen, recht uit het hart #hf10

Dit verhaal lees je gratis. Als je lid word, lees je meer, en kunnen wij overleven.
Instituut lidmaatschap
180 euro per jaar
Speciaal voor organisaties, bedrijven en instituten die hun lidmaatschap willen delen met hun personeel en medewerkers.
Deel inlog en adres met maximaal 10 medewerkers
25% korting op advertenties en advertorials
1 stem in de Algemene Ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Persoonlijk Jaarlidmaatschap (automatisch verlengen)
40 euro per jaar.
Voor natuurlijke personen en zzp'ers.
25% korting op advertenties en advertorials
Stemrecht in de algemene ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Maandkaart (automatisch verlengen)
4€ / maand
Voor natuurlijke personen en ZZP'ers.
Géén stemrecht in de Algemene Ledenvergadering
Bijna alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Persoonlijk Jaarlidmaatschap (handmatig verlengen)
50 euro per jaar
Voor natuurlijke personen en ZZP'ers
25% korting op advertenties en advertorials
Stemrecht in de algemene ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur

 Door Maarten Baanders (foto Herman Sorgeloos)

Waar waren we gebleven? In de vorige voorstelling, Keeping Still, gaf Anne Teresa de Keersmaeker ons een lege ruimte als slotbeeld mee. Nu lopen we de zaal van het Muziektheater binnen voor deel 2 van het drieluik, The Song en opnieuw strekt zich een uitdrukkelijk kaal toneel voor ons uit.

Het zaallicht brandt nog als er een man het toneel op loopt. De man loopt nog wat rond en begint te dansen. Het is een simpele manier om het publiek de choreografie in te trekken. Weg is de drempel tussen toneel en zaal. We horen allemaal bij de voorstelling. Later gaat het zaallicht alsnog uit, maar het effect blijft.

De dans is muziekloos, maar bewegen zonder geluid kan niet. Zeker niet als het om een groep dansers gaat, en niet, zoals in Keeping still, om slechts één danser. De groep zwermt over het toneel. Golven van voetstappen vullen de ruimte. Terwijl een man blootsvoets danst, komt geluidskunstenares Céline Bernard op om zijn stappen na te synchroniseren door met een schoen op de vloer te tikken. Het is een grappig effect, maar ook een mooi middel om de zintuigen te scherpen. Hier maakt dans muziek, en niet andersom, ook al klinken er op zeker moment prachtig zuivere Beatles-nummers over de PA.

The Song is filosofie voor de zintuigen, maar gelukkig krijgen we niet alleen filosofische proeven en bewijzen voorgeschoteld. De dans is mooi, afwisselend en lijkt vaak ter plekke op te wellen. Aan het eind is er een enorme verstilling. Een lichtstreep trekt van het toneel via het plafond naar het publiek.

Na een luid applaus stroomt de zaal leeg. Wat blijft er dit keer over van de concentratie? De gangen vullen zich met gepraat. Het klinkt erg luid. Of lijkt dat maar zo door het contrast met de stilte van zonet?

Dit verhaal lees je gratis. Beloon het met een kleine donatie.

help mee

Bedrag
Persoonlijke informatie

Rosas, The Song. Choreografie: Anne Teresa de Keersmaeker. Toneelbeeld: Ann Veronica Janssens en Michel François. Gezien: 6 juni, Muziektheater, Amsterdam

Het laatste deel van de drieluik: 3Abschied, 12 en 13 juni in de Stadsschouwburg Amsterdam.

Comments are closed.