Oerol, het festival met Terschelling als podium, heeft twee natte, koude en winderige dagen achter de rug. De straten kleuren geel, rood, blauw en zwart van de regenpakken. Acteurs spelen in transparante regenpakken, om kostuums nog tot hun recht te laten komen. Of hebben iemand achter zich staan die hen met paraplu beschermt tegen de regen. De hele tribune zit vol met mensen in poncho of regenpak. En daaronder minstens drie lagen kleding. Want het is koud, het waait en de kans op een bui is groot. ‘’Het ultieme Oerolgevoel,’’ klinkt veel. De meeste mensen blijven monter lachen, fietsen stug door, van voorstelling naar voorstelling en maken er maar het beste van. Scene uit de voorstelling ''Er zal iemand komen'' van Ilmer Rozendaal. De Waddenzee bij de Wierschuur in Oosterend vormt een mooi decor achter het verlaten huisje. De grote charme van Oerol is en blijft locatietheater. Nergens gaat de zon zo functioneel onder als tijdens Oerol. Een zandafgraving, manege, kerkje, schuur, bosth...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
