In Rome weten ze al een eeuw of 20 wat lekker eten is. De doorbloeding is alles. Seneca, een Romein van het betere soort, schreef stukken waarin het bloedvergieten tot kunst werd verheven. Het publiek smulde ervan, zoals het in Shakespeares tijd, 1500 jaar later, smulde van Seneca's recepten, en zoals we nu smullen van Game of Thrones op tv. Het kan niet bloederig, niet wreed genoeg zijn. Dat vinden we lekker. Simon Stone is een Australische wonderboy, althans in het theater. Hij mixt de casual speelstijl en vrijpostige moderniseringsdrang van het Westeuropese toneel met de realistische, serieuze speelstijl van zijn Australische acteurs. Dat levert een absoluut aantrekkelijke cocktail op. Vorig jaar bracht Simon Stone een bewerking van De Wilde Eend van Henrik Ibsen. Het sober gespeelde, in een glazen kooi opgesloten gezinsdrama kwam de toeschouwers dicht op de huid. Het stuk groeide uit tot een topper op het Holland Festival. Dit jaar brengt hij Thyestes. Het klassieke stuk, van Senec...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
