Op je sokken voor 1.000 man spelen op de zaterdagavond van het TodaysArt festival? Moet kunnen, dacht muzikant Nils Frahm. En hij heeft er een hele logische reden voor.

De 10e editie van TodaysArt was dit weekend rond het Zuiderstrandtheater in Scheveningen. Veel jong publiek komt hier op kunst en muziek af. Ze geven staande ovaties na afloop. Muzikant/componist Nils Frahm laat het au naturel en met de vanzelfsprekendheid van een wereldster over zich heen komen.

Achter een driekhoeksopstelling van vleugel, Fender Rhodes met synthesizers en een nieuw ontwerp open piano tovert de Duitser een wonderlijke combinatie van muziek tevoorschijn. Van klassieke harmonieën tot bromtechno en in de verte Europop deuntjes. Frahm laat zijn handen als een razende over de toetsen gaan en presteert het zelfs om met één vinger een toccata vol te houden om vervolgens met zijn linkerhand op een ander toetsenbord synchroon verder te rammen.

Met paukenstokken bespeelt hij de open vleugel. Waarom die geen klep heeft? Moet een vleugel dan een klep hebben, vroeg de pianist zich af. Ja, om het stiller te houden was meestal het antwoord. Waarom dan niet meteen een stille piano bouwen!, stelt Frahm. Voor hem is een vleugel meer dan een zwarte doos waarop je een vaas met bloemen zet.

Laat het geluid naar buiten komen, zegt hij.

Voor je verder leest...

Wij doen ons best om onafhankelijke en volledig professionele journalistiek over de wereld van kunst en cultuur te brengen. Journalistiek die al heel veel mensen waarderen, omdat het op zo weinig plekken nog gebeurt. We kunnen daarmee doorgaan als jij lid wordt of ons steunt met een donatie. Die bijdrage komt ten goede aan de auteur, in dit geval Ruben Brugman. Zo kan Cultuurpers blijven bestaan!

Bepaal onderaan zelf hoeveel je wilt bijdragen aan het werk van Ruben Brugman.

Dan lost hij ook op wat volgens sommigen een gimmick is. Die sokken zijn namelijk echt nodig. Want die sokken zijn bedoeld om de vele pedalen goed te raken. Dat mislukt weleens met schoenen aan.

Volgen die man.

Rafael Anton Irisarri

Eerder op de avond speelde de Amerikaanse multi-instrumentalist Rafael Anton Irisarri. Hij is een tegenpool van Frahm: hij zegt niets en is in het donker achter zijn instrumenten nauwelijks te zien. Zijn muziek levert echter sensaties op die variëren van bassen die zo zwaar zijn dat het lijkt of iemand met zijn knieën tegen je rugleuning stoot, tot raspende lage tonen die langs je onderbenen zagen. Aan het eind gieren hoge tonen door je hersenpan en steven je af op een onvermijdelijke rush in een achtbaan van geluiden.

Zuiderstrandtheater

Het Zuiderstrandtheater kan zomaar één van de interessantste podia in Nederland zijn. Het is gebouwd als tijdelijk onderkomen voor onder andere het Nederlands Dans Theater, met een zaal die oogt als een indrukwekkende replica van het Lucent Danstheater, maar NDT bedankte al snel voor de eer. En okay, er is geen tramlijn naar de locatie en ja, het is 10 minuten lopen vanaf de bushalte. Maar welk theater heeft gratis parkeerplekken en zeezicht? De balans tussen 60+ publiek behouden en radicale kunst maken is een niet te benijden uitdaging.

Naar TodaysArt komen in ieder geval veel mensen vanuit het buitenland om te zien wat er gebeurt. TodaysArt is today’s art. Eckhart Tolle zou er trots op zijn.

Voor meer informatie ga naar todaysart.nl

(Foto header: Theo de Bruijn)