Hoe langer ik in de toneelsector rondloop, hoe meer ik erachter kom dat die zogenaamde crisis in de podiumkunsten niet ligt aan de mensen die toneel maken, en ook niet aan de mensen die er al dan niet naar komen kijken. Goede wil is alomtegenwoordig. De enige echte oorzaak voor een vertrouwensbreuk tussen spelers en publiek die ik kan aanwijzen is de negentiende-eeuwse uitvinding die we 'schouwburg' noemen. Laat me uitleggen. Theaters waren tot laat in de negentiende eeuw tamelijk intieme sociale ontmoetingsplaatsen, waar de afstand tussen toneel en toeschouwer minimaal was en gedeeld eigenaarschap (tegenwoordig zo in de mode) vanzelfsprekend. Wie dat wil controleren moet maar eens in Londen gaan kijken in de gereconstrueerde Globe: door de speciale vorm en de plek van het toneel is die zaal zo intiem als een huiskamer. Pas nadat theaters veranderden in megalomane fabrieken die onderdak moesten bieden aan een technische illusiemachine annex concertzaal voor 120-mans orkesten ging het m...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
