Cultuurpodcorocastnapers (22): In het najaar zou toch enige vorm van samenscholing wel weer mogelijk moeten zijn? ISH krijgt 23 november de grootste cultuurprijs van Nederland uitgereikt.

‘We zouden de prijs eigenlijk vorige week bij de première van Grimm uitgereikt gekregen hebben. Dat was onze grote productie van dit seizoen die 30 keer zou spelen. Maar na de tweede repetitie konden we stoppen. Het ziet er ernstig naar  uit dat we dit jaar niet meer in de theaters te zien zullen zijn. Wanneer in het najaar de zalen weer open gaan hebben we niet meteen iets klaarliggen waarmee we kunnen gaan toeren. We zijn nu dus ook aan het kijken op welke manieren we onze dans bij het publiek kunnen krijgen.’

Beste lezer: Donaties zijn nodig!
Je leest dit verhaal gratis. Dat kan dankzij donaties van lezers. Zo blijven we onafhankelijk van subsidies en grote sponsors. Je kunt zelf bepalen wat dit verhaal je waard is. Je bijdrage komt rechtstreeks bij de auteur terecht!
Ondersteun deze auteur!

Doneer aan deze auteur

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

We praten dit keer met Lodewijlk Reijs, algemeen directeur van ISH Dance Collective. Zijn gezelschap krijgt dit jaar de Prins Bernhard Cultuurfonds Prijs, met 150.000 euro de grootste prijs die er te veroveren valt in de Nederlandse cultuurwereld. Het bedrag waarvan de helft naar eigen inzicht mag worden aangewend en de andere helft in een speciaal ‘fonds op naam’ wordt gestort, is een opsteker voor de urban club, al is nog even onduidelijkheid hoe ze dat op korte termijn in dansvoorstellingen gaan omzetten.

Reijs: ‘Dans op een podium en publiek in het pluche is een vorm, maar er zijn ook andere vormen mogelijk. Dans is een contactberoep. Je kunt natuurlijk solo’s maken, maar wat is er meer mogelijk? Hoe kun je het maakproces inrichten? Moet je na elke pas de deux je handen wassen? Hoe kun je dat op een gezonde manier doen? Wat betekent een veel legere zaal voor je uitkoopsom?’

Genoeg om over na te denken, en in de gelukkige wetenschap dat prijs zijn weg heeft gevonden naar het urban deel van onze cultuur.

Foto bovenaan:
Lodewijk Reijs Foto: Paul van der Blom

Laat je waardering voor dit verhaal blijken.

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Over de auteur van dit verhaal:

Wijbrand Schaap

Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette. Voor ik dat deed was ik (sinds 1996) kunstverslaggever voor onder meer Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad en GPD. Daarvoor deed ik van alles. Studeren enzo. Theater maken. Inspraakavonden notuleren. In een bandje spelen. Ik schreef - en schrijf ook voor specialistische bladen als TM, Boekman, Ons Erfdeel en De Vogelvrije Fietser. Ik help je met schrijven als je het heel lief vraagt. Ik ben getrouwd met Suzanne Brink en heb een kat die Edje heet, een pup die Fonzie heet en een hond die genoemd is naar Rufus Wainwright.