Dat Pierre Audi niet wegloopt voor religieuze symboliek, is bekend, maar het ware wonder bij Parsifal van De Nederlandse Opera bevindt zich in de bak. Daar zet het Concertgebouworkest in handen van meester-dirigent Iván Fischer een nieuwe Wagner-standaard. Ondanks een gigantische orkestbezetting bijna kamermuziekachtig licht, buitengewoon transparant en door zorgvuldige tempokeuzes met een prachtige dramatische spanning. Vijf uren lang.
En dat is maar goed ook, want dramatische spanning zit niet in de globale handeling van Wagners laatste opera. Integendeel. Amfortas is de heilige speer aan Klingsor verloren en heeft sindsdien een wond die niet heelt. Aan zijn lijden komt maar geen eind omdat de graal hem eeuwig in leven houdt. Alleen een reine dwaas kan de speer terugbrengen, verlossing brengen en de graalorde herstellen. Wat ook gebeurt, op Goede Vrijdag.
De spannendste gebeurtenissen hebben plaatsgevonden voor de opera begint; het uitlachen van Jezus aan het kruis door Kundry, de ...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
