Onlangs lag een choreograaf in Engeland onder vuur. Als artistiek leider zou hij zijn eigen werk niet objectief kunnen beoordelen. Prompt daarop volgde een debat onder de titel Do choreographers need editors? Bij het zien van Strike Root van NDT bleef die vraag hangen: hebben choreografen een dramaturg nodig?

In Strike Root gaan de drie balletten over de Sacre, de I Tjing en songs van Patti Smith. Het programma is onderdeel van CaDance 2015. Dit tweejaarlijks festival brengt deze editie vooral werken van kunstenaars die grote verhalen opnieuw vormgeven.

Thin Skin

Choreograaf Marco Goecke weet dat hij een dramaturg nodig heeft, want dat is Nadja Kadel. Ze zetten samen een eerbetoon neer aan punkicoon Patti Smith. De solo’s op gezongen tekst spreken aan en zijn razend knap. Dans in catharsis. Hoogtepunt is de solo van Jorge Nozal. (Wanneer krijgt die man eens een prijs?) Toch blijft de dans beperkt tot beweging. Met name het afsteken van lucifers en een enkele wurggreep hebben een dramatisch effect.

Chamber

Medhi Walerski danste ooit de revolutionaire Sacre du Printemps van Béjart, dus hij weet hoe hoog de lat ligt. Zijn grondige benadering doet eraan denken: plastische lichamen met leotards, hoekige en/of dierlijke bewegingen. Een prachtig contrast tussen groep en individu valt messcherp in het begin. Alles blijft echter op een niveau: er gaat weinig de hoogte in of op de grond neer. Het debat over de choreograaf en dramaturg erkende dat een goed artistiek directeur adviezen geeft aan opkomende, talentvolle choreografen.

Safe as Houses

Paul Lightfoot en Sol Léon zijn een choreografenduo en kunnen dus met elkaar overleggen. Ze maakten indruk met dit werk uit 2001. Wat opvalt is de taal waarin ze spreken. Er is een prachtig toneelbeeld, een roterend paneel, bijzondere muziek en fabelachtige dansers. Maar de danstaal is als spreken in tongen: het is indrukwekkend, er wordt veel gezegd, maar je kan het niet duiden. Dat is misschien ook de bedoeling, want wie kan de I Tjing duiden?

Voor je verder leest...

Wij doen ons best om onafhankelijke en volledig professionele journalistiek over de wereld van kunst en cultuur te brengen. Journalistiek die al heel veel mensen waarderen, omdat het op zo weinig plekken nog gebeurt. We kunnen daarmee doorgaan als jij lid wordt of ons steunt met een donatie. Die bijdrage komt ten goede aan de auteur, in dit geval Ruben Brugman. Zo kan Cultuurpers blijven bestaan!

Bepaal onderaan zelf hoeveel je wilt bijdragen aan het werk van Ruben Brugman.

Natuurlijk is NDT een balletgezelschap en ballet de taal. Er worden in Strike Root echter grote betekenissen in veel woorden en dus vooral veel bewegingen overgebracht. Daarmee is de communicatieve waarde van de taal beperkt en de boodschap in zichzelf opgesloten. Ballet als kunstvorm evolueert zo niet. Hebben choreografen een dramaturg nodig? Mijn indruk ondanks al het moois, is ja. En een objectieve.

Bekijk het programma van CaDance dat t/m 15 februari te zien is.

Bekijk informatie over Strike Root

Foto header: Rahi Rezvani