Ze verwelkomt het publiek in haar kleine wedding chapel in sappig Amerikaans. ‘My name is Joe’, zegt ze met een schalkse lach, ‘I can’t help it, my father was having a good time when he chose my name.’ Vandaag zal Manoushka Zeegelaar Breeveld in The Long and Winding Road van het Volksoperahuis een uit het publiek geplukt stel ‘in de echt verbinden’. En mind you, het is niet de bedoeling vandaag te trouwen en er morgen met een ander vandoor te gaan! Achter mij prevelt een Amerikaans koppel zijn instemming.

Vanaf de eerste seconde windt Zeegelaar Breeveld de bezoekers van de Parade om haar vingers met haar enorme charme en flux-de-bouche. ‘Hey, don’t be so slow’, roept ze als de pianist een lied naar haar smaak te langzaam speelt. Suggestief met haar heupen wiegend voegt ze toe: ‘You know how I like it!’ En meteen daar bovenop; ‘We’ve been married for 150 years, so he should.’ Ze paart een diep resonerende, soulvolle stem aan een perfecte dictie en uitdrukkingsvolle mimiek – je hangt onmiddellijk aan haar lippen.

Dan lijkt de tijd aangebroken voor het echte werk. Ze vraagt haar man wie er vandaag voor de huwelijksceremonie op de rol staan en klaagt dat die Dutch names zulke tongbrekers zijn. Als de echtgenoot in spe Zoë blijkt te heten zegt ze ad rem; ‘Ah, so your father was having a good time too, when he named you.’ Nadat ze het giechelende stel getrouwd heeft, schakelt ze plots over naar accentloos Nederlands. Dit komische en vervreemdende element loopt als een rode draad door de voorstelling.

Million dollar dress

Opeens spot de spreekstalmeesteres een man die twee jaar geleden in haar kapelletje trouwde. Vol typisch Amerikaans enthousiasme begroet zij hem. Wat geweldig hem hier weer te zien! Zij waren zo’n mooi paar en ze was stik jaloers op die prachtige million dollar dress van de bruid. – Maar waar is zijn ‘prinses’ nu? Ten antwoord heft hij hulpeloos zijn armen. Net als je denkt, wat knap dat ze zich dat allemaal herinnert, stapt hij het podium op en zingt een lied. Ah, het blijkt Jef Hofmeister te zijn, de man achter het Volksoperahuis.

Hierna ontrolt zich het verhaal, verteld door Zeegelaar Breeveld: de man die twee jaar geleden zijn grote liefde trouwde, verloor haar niet lang daarna aan de dood. Wanhopig reist hij de wereld af, alle plaatsen aandoend die zij ooit samen bezochten. Elke stad krijgt haar eigen lied, van Havana tot Lisssabon en van Las Vegas tot Amsterdam. Hier kantelt de voorstelling, want niet langer staat Zeegelaar Breeveld centraal, maar Hofmeister, een aanmerkelijk minder begenadigd zanger en acteur.

Voor je verder leest...

Blij met dit verhaal? Klik dan op 'like' en maak Facebook rijk.

Of:


Klik op 'lid worden' en maak Cultuurpers sterk.

Tragiek wordt niet invoelbaar

Weliswaar is het stuk gebaseerd op zijn eigen leven, maar geen moment weet hij de achterliggende tragiek invoelbaar te maken. Het helpt evenmin dat het verhaal zo episodisch is. Gaandeweg sijpelt alle pit uit de voorstelling, waardoor de weg wel erg long and winding wordt. Het is natuurlijk triest dat Hofmeister de liefde van zijn leven heeft verloren, maar hij is er helaas niet in geslaagd zijn verdriet te sublimeren in groots en meeslepend theater.

– Het kersverse ‘echtpaar’ en een andere bezoeker dachten er overigens anders over:

The Long and Winding Road is vanavond nog te bezoeken, zie de website voor de tijden.