Politiek. Politieke film. Misschien moeten we die woorden toch wat minder vaak gebruiken. Het was Dieter Kosslick, directeur van de Berlinale natuurlijk ook opgevallen dat we in roerige tijden leven. De 67ste editie van dit Berlijnse filmfestival opende donderdag serieuzer dan we gewend waren. Geen flirt met Hollywood, maar het door Kosslick als 'aangrijpend overlevingsdrama' bestempelde Django. Een portret van de legendarische Django Reinhardt die jazz met zigeunerklanken liet fuseren, gesitueerd in het door de Nazi's bezette Parijs. Zoals bekend geen veilige tijd voor zigeuners. Politieke reputatie Met wat goede wil kan je ook wel een politieke strekking in Django zien. Daarbij heeft de Berlinale van het begin af aan al de reputatie het meest politieke van de grote filmfestivals te zijn. Amerikaanse sterren zijn welkom, maar de prijzen gaan vaak naar geëngageerde, veelal niet-Westerse filmmakers. Zie de bekroning in 2015 van Taxi van de met het Iraanse bewind overhoop liggende Jafar ...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
