Beleid Anderhalvemeterkunst is een economische ramp. Maar het is ook...

Anderhalvemeterkunst is een economische ramp. Maar het is ook buitenkans. Maak er een loterij van.

-

Ik bevind me, als professioneel kunstbezoeker, zelden in lege zalen. Premières zijn altijd vol, persbezichtigingen en vernissages ook. Vol is natuurlijk hartstikke tof. Al kosten die volle ruimtes waar ik dan in zit meestal meer geld dan ze opleveren, want de kaarten zijn vrij en de drankjes van het huis. Buiten de première, maar vooral buiten de premierestad, is de werkelijkheid meestal anders. In wat Amsterdammers ‘de provincie’ noemen, komt minder publiek. Vooral voor het ‘moeilijker’ (verkoopbaar) aanbod is de maximaal 100 personen in een gebouw buiten de randstad vanaf 1 juli best een uitdaging. In Cuyk trekken ze dan de champagne open.

Avatar

Beste lezer!

Dankzij gulle donaties van lezers konden we tot nu toe verhalen zoals dit blijven brengen. Bepaal zelf wat dit verhaal van Wijbrand Schaap je waard is. Je donatie is zeer welkom! Zo blijven we bestaan.
Doneer hier

Waardeer dit verhaal!

Met een donatie laat je je waardering blijken voor het werk van deze auteur.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Maar dit verhaal gaat niet over die kans, maar over die verplichte lege zaal, en hoe blij je daarmee kunt zijn, als bezoeker. Denk je eens in, met 30 man in het Rijksmuseum! De hele Nachtwachtzaal voor jou, zonder hordes  fotograferende toeristen. En wat te denken van een theaterzaal, waar je eindelijk vrij zicht hebt op het toneel, zonder opgestoken haar voor je, zonder manspreadende en luid ademende toeschouwer naast je, zonder vlak achter je een knisperende zak Fishermans Friend.

Van het toneel af gezien

De foto’s van de anderhalvemeterzalen zijn allemaal genomen vanaf het toneel. Logisch: wanneer het podium je beroep is, is een gefragmenteerde tribune een verschrikkelijke aanblik. Meestal zie je die tijdens je voorstelling overigens niet, omdat de tribune tijdens je optreden niet verlicht is. je ziet alleen de eerste twee, drie rijen. Doorgaans vraagt het theater of concertgebouw het publiek bij geringe zaalbezetting om zover mogelijk naar voren te gaan zitten. Zit voor de mensen op het podium de zaal toch nog een beetje vol.

Maar vanuit de zaal gezien is naar een toneelstuk of concert kijken en luisteren met lekker veel beenruimte en een serveertafeltje naast je helemaal geen straf. Dan spelen de kunstenaars alleen voor jou. Hoe exclusief is dat?

Voor je verder leest...

Inmiddels zijn al bijna 300 mensen met een hart voor kunst lid. We groeien snel! Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word ook lid, door HIER te klikken!

Sociaal onhoudbaar

Te exclusief. Dat is het probleem. Niet omdat het economisch onhaalbaar is, want theaters en concertgebouwen gaan overeind gehouden worden. Het is vooral sociaal onhoudbaar, omdat de kunsten zo weer het exclusieve domein worden van die paar mensen op de vriendenlijst van de instelling, de mensen die snelwegen hebben om als eerste in de wacht te staan, de mensen met een snelle computer. Journalisten en bloggers op de perslijst.

Kunst, zeker die kunst die met subsidiegeld in stand wordt gehouden, moet voor iedereen zijn, dus moet iedereen ook de kans krijgen om de zo op en top exclusieve anderhalvemeterkunst mee te maken. Dan zit er maar één ding op: verloot de plaatsen in je zaal, en de tijdslots in je museum. Verkoop dus geen tickets, maar lootjes voor de nieuwste van Hans Kesting en verloot de dertig plaatsen onder de kopers. Levert  ook nog een aardige zakcent op en het geeft een spelelement mee.

Elke ochtend ons nieuws in je mailbox?

Wanneer je lid wordt kun je elke dag een update in de mail krijgen, met onze laatste berichten.

Word ook lid, door HIER te klikken!


Al lid? Login

En wettelijk kan het allang, want de grotere loterijen, mede omhoog gehouden door de boven elke kritiek verheven Joop, doen het al jaren zo met kaartjes voor de musicals. Het zou innovatie nummer 1 zijn, van wat hopelijk een enorme golf aan vernieuwing gaat worden, vanwege Corona. Aan de Spaanse Griep hebben we immers de doorbraak van de grammofoon te danken?

Waardeer dit verhaal!

Met een donatie laat je je waardering blijken voor het werk van deze auteur.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.
Avatar
Wijbrand Schaaphttps://www.wijbrandschaap.nl
Ik bedacht het Cultureel Persbureau in 2009. Voor ik dat deed was ik (sinds 1996) kunstverslaggever voor onder meer Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad en GPD. Daarvoor deed ik van alles. Studeren enzo. Theater maken. Inspraakavonden notuleren. In een bandje spelen. Ik schreef - en schrijf ook voor specialistische bladen als TM, Boekman, Ons Erfdeel en De Vogelvrije Fietser. Ik help je met schrijven als je het heel lief vraagt. Ik ben getrouwd met Suzanne Brink en heb een kat en een hond.

Laatste nieuws

Prijs van de Kritiek 2020 voor Theaterfestival Boulevard

Theaterfestival Boulevard is onder leiding van Viktorien van Hulst uitgegroeid tot een regionaal geworteld festival van nationaal belang. Boulevard weet elk jaar een slimme balans te vinden tussen vermaak met inhoud en vrolijke vernieuwing, met veel oog voor inclusiviteit.

Iedereen gered? Alleen een paar festivals hebben zware schade opgelopen.

De in totaal acht festivals die dankzij een forse politieke lobby een plekje kregen in de Culturele Basisinfrastructuur zijn het haasje. Zij profiteren niet van de de extra miljoenen die op Prinsjesdag door het Kabinet zijn vrijgemaakt voor redding van het Fonds Podiumkunsten, omdat ze daar niet (meer) onder vallen.

Vrije producenten minimaliseren programma’s tot volgend najaar. Zware slag voor zzp’ers in de podiumkunst.

Verder uitstel en verkleining van commerciële theaterproducties betekent een zware dreun voor de talloze zelfstandigen die werk hebben in de kleinere rollen en begeleiding.

Kaija Saariaho centrale componist bij November Music: subtiele klankkleuren schilderen inktzwart scenario

Pièce de résistance wordt het gloednieuwe Reconnaissance (Rusty Mirror Madrigal) voor koor, slagwerk en contrabas. Saariaho componeerde het in opdracht van November Music en de Donaueschinger Musiktage. De eerste uitvoering stond gepland in het Duitse festival, dat echter ook werd afgelast. – Een geluk bij een ongeluk voor November Music.

Vrije producenten minimaliseren programma’s tot volgend najaar. Zware slag voor zzp’ers in de podiumkunst.

Verder uitstel en verkleining van commerciële theaterproducties betekent een zware dreun voor de talloze zelfstandigen die werk hebben in de kleinere rollen en begeleiding.

Iedereen gered? Alleen een paar festivals hebben zware schade opgelopen.

De in totaal acht festivals die dankzij een forse politieke lobby een plekje kregen in de Culturele Basisinfrastructuur zijn het haasje. Zij profiteren niet van de de extra miljoenen die op Prinsjesdag door het Kabinet zijn vrijgemaakt voor redding van het Fonds Podiumkunsten, omdat ze daar niet (meer) onder vallen.

Uitgelicht

Subsidiecrisis: als de Kamer straks met een reparatie voor regio en zaaglijn komt, zijn we nog verder huis.

Die 8,6 miljoen die het fonds nu minimaal tekort komt zal wel ergens gevonden worden, zodat de zaaglijn opnieuw verlegd wordt. Dan kan de sector - virtueel - weer vier jaar door. Mogelijk gaat er nog anderhalf miljoen bij om de spreiding gestalte te geven. Zo duur is het tevredenstellen van de kunstwereld niet, zal Den Haag merken.

Henriëtte Post (Fonds Podiumkunsten): ‘Als de balans kwijtraakt en de groep met de aanjaagfunctie te klein wordt, dan stolt het systeem’

'De festivals hebben hun de toename aan betekenis binnen het stelsel vooral aan zichzelf te danken. Bij de festivals zie je dat ze in de vroege jaren 0 een soort brugfunctie vervullen in de programmering van de theaters. Juist op festivals kon je een publiek vinden dat, tussen de publieksacts door, ook in was voor een avontuurlijke programmering.

Minstens zo interessantRELATED
Speciaal aanbevolen