Wim Pijbes doet in de Volkskrant een Trumpje naar de Rotterdamse politiek.

Curieus stuk van Wim Pijbes in de Volkskrant van vandaag, onder de titel ‘Geven doet Geven; waarom het nu tijd is om vrienden te maken‘. De man die ooit het Rijksmuseum leidde, en nu al een paar jaar met het geld van Rotterdamse havenbaronnen mag strooien, herinnert de kunstsector eraan dat er een boel babyboomers op sterven liggen. Niet de gewone boomer (iedereen die een jaar ouder is dan GenZ).

De oerboomer, dus, die in ‘de goedkope tijd’ voor een habbekrats een binnenstadspandje kon kopen dat nu 3 miljoen waard is, en die te lang op de directeursstoel is blijven zitten, waardoor de generatie na hem in een heel ander universum opgroeide.

Die oerboomers gaan binnenkort dood, soms met, vaak ook zonder nageslacht, en heel fondsenwervend Nederland is al een tijdje druk bezig om die hospices te bezoeken met het oog op een leuke nalatenschap. Tot zover niets nieuws onder de zon, en dus ook weinig reden om het stuk van de directeur van Stichting Droom en Daad te lezen. Maar het stuk gaat ook helemaal niet over die tsunami van erfenissen die op de kunstsector afkoerst.

Slappe wethouder

Op 18 maart zijn er namelijk gemeenteraadsverkiezingen en zou het best wel eens kunnen dat een stad als Rotterdam van kleur gaat verschieten. Daar gaat de ‘opinie’ van Pijbes in feite over. De afgelopen jaren heeft Droom en daad namelijk heel veel geld gestoken in de Rotterdamse cultuur. Er zit geld in Fenix, De Pot (het depot van Boymans) en in het Fotomuseum. Dat is de manier waarop de havenbaronnen achter Droom en Daad hun belastingvlucht goedmaken, en Rotterdam is daar best dankbaar voor.

Sterker nog, er zit daar al jaren een wethouder Cultuur in het stadhuis die zijn volledige beleid door ‘de markt’ laat bepalen. D66-wethouder Kasmi blinkt dus niet uit in daadkracht. Hij heeft wel de onafhankelijke kunstadvisering om zeep geholpen en miljoenen besteed aan het optuigen van een nieuwe structuur, die toch weer onhandig bleek, maar grosso modo is de Rotterdamse beeldende kunst- en erfgoedsector enorm geholpen door het particuliere bedrijfsleven, dat, zo lieten ze ergens in 2012 in De Doelen weten, niets heeft met theater. Reden waarom Theater Rotterdam nog steeds in last is.

Trump

Maar goed: Droom en Daad steekt miljoenen in de Maasstad en Pijbes vindt dat er niet vaak genoeg “dank je wel!” is gezegd: “Toen in juli 2023 de aankoop van pakhuis Santos bekend werd gemaakt als nieuw onderkomen van het Nederlands Fotomuseum, was de (telefonische) reactie van het stadsbestuur niet ‘gefeliciteerd’, maar ‘wat vindt de wijkraad ervan?’. En bij het persbericht van het museum over de aankoop en de schenking van 38 miljoen, opnieuw de grootste schenking ooit in ons land, weigerden zowel stadsbestuur als ministerie een quote te geven over de nieuwe huisvesting voor de nationale fotocollectie.”

Het heeft iets Trump-achtigs, deze passage. Droom en Daad is een beetje chagrijnig van de zachte toon waarop de stad zijn dankbaarheid toont. Erger nog: dat de gemeente het durfde wagen om aandacht te vragen voor burgerparticipatie, vindt Pijbes buitengewoon ondankbaar. Democratie staat grootse plannen van ondernemers immers in de weg, ervoer Pijbes al eerder toen hij geen fietspad door het Rijksmuseum wilde en de lokale afdeling van de Fietsersbond daar iets van vond.

Vrienden maken

Gelukkig leert de overheid, volgens de mecenas: Utrecht en Rotterdam omarmen de rijke gevers inmiddels, en daar moeten ze vooral mee doorgaan. ‘Door vrienden te maken voordat ze nodig zijn. Door een meerjarige strategie te bedenken om vrienden te vinden, te werven en te binden. En deze vrienden te engageren, te cultiveren tot een betrokken schenker.’

Deze kunnen Rotterdamse gemeenteraadsleden dus in hun zak steken, als ze een nieuw college gaan samenstellen. Je moet dus niet alleen heel dankbaar zijn. Je moet vooral ook vrienden maken. ‘Zeker nu overheidsmiddelen onder druk staan, helpt een klagende kunstsector niet. Musea, orkesten, gezelschappen en theaters moeten net als alle andere goede doelen vrienden maken die ze straks hard nodig zullen hebben.’

Ik weet niet hoe het met jou is, beste lezervriend, maar dat klinkt bijna als een dreigement.

Waardeer dit artikel!