In *El corazón de Ester*, dat in het Teatro Vittoria zijn Italiaanse nationale première beleefde als onderdeel van Short Theatre 2026, kruipt de Spaanse kunstenaar Alberto Cortés in de huid van Ester, een 19e-eeuwse vrouw die langzaam verdwijnt naarmate ze zich aan haar minnaars overgeeft. Er staan slechts vijftig voorstellingen op het programma: bij elke voorstelling verliest Cortés een stukje... Lees verder
Toegang tot cultuur wordt meestal besproken in termen van gevoel: inclusie, gastvrijheid, welkom. Wat ik heb geleerd tijdens een reeks interviews in twee landen, is dat het gevoel ergens thuis te horen in een culturele ruimte zelden een gevoel is. Het is een stukje infrastructuur: een tegoedbon, een prijsformule, een bestuurlijk argument, een workshop die maanden duurt. Iemand moet het opbouwen... Lees verder
Er is een drempel die mij meer interesseert dan het podium zelf. Het is die vlak ervoor: de deur van een theater in een wijk waar, officieel gezien, geen theater zou mogen bestaan. Een drie kilometer lange laan die het centrum van de periferie scheidt, omringd door kantoren, en een wijk die is bestempeld als de slechtste van Nederland. Luister naar de Engelstalige podcast die ik erover maakte:... Lees verder
De afgelopen jaren ben ik gefascineerd geraakt door de vraag wat een artistieke ruimte nu eigenlijk is. Waar is kunst werkelijk vrij? Waarom gaat ze zo vaak gepaard met regels, prijzen en sociale conventies? Als we een museum of galerie bezoeken, maken we niet echt kunst, maar consumeren we die: we betalen voor een kaartje en houden ons aan strikte gedragsregels. Deze ruimtes moedigen mensen niet... Lees verder
Deels dystopie, deels elegie: Alaa Minawi’s *No Man’s Land* put uit het Arabisch futurisme om een beeld te schetsen van de toekomst die het Palestijnse volk te wachten staat, en dwingt het Europese publiek zich af te vragen in hoeverre zij zelf verantwoordelijk zijn voor die toekomst.
What if the stage operated on different time: slower, more human, less efficient? In Work Body, Viennese artist and philosopher Michael Turinsky turns his disabled body into a political act, forcing the audience to abandon capitalistic rhythms and ask: who does this society actually have space for?
Part trial, part rave, part ancient ritual: Shrine is a performance that channels Marxist philospht, ancient traditions, religion and the spirit of 70s feminism into a single, urgent question: aren't you angry?
We know fashion has a cost. But do we know what it really looks like? Visiting the 2026 State of Fashion Biennale in Arnhem across its five location, including a Gothic church, is a reminder that another way of making clothes is not just possible, but already happening.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.