Welke indrukken, welke beelden beklijven er? Waarom geniet ik hier zo? De voorstellingen gedurende de coronacrisis bezorgen grote dankbaarheid: dat ik dit mag meemaken, dat acteurs, schrijvers, regisseurs en medewerkers weken of zelfs maandenlang in trouw zijn om voor mij op te treden. De liefdesverklaring is wederzijds.
Podcast: Soms mag het ook gewoon over de liefde gaan, in Den Haag. Hoewel: in spektakel Ondine is niets gewoon.
‘Je kunt als groot gezelschap nu eenmaal niet alleen maar journalistiek theater brengen.’ Dat zegt Jeroen de Man, die bij het Nationale Theater nu de waterrijke spektakelvoorstelling Ondine regisseert. ‘Een beetje verscheidenheid is juist wel mooi.’ Niet alles in den Haag hoeft dus even maatschappelijk relevant te zijn als The Nation of Othello. Soms mag het ook gewoon... Lees verder
The Nation op het Holland festival: een theaterverslaving in wording #HF17
Netflix en HBO zijn tegenwoordig hofleveranciers van onze gesprekken met vrienden, familie en collega’s. De ultieme ijsbreker op een feestje met onbekenden is praten over series, over geliefde personages. Leeft Jon Snow nog? Waar is Barb? Nadat ik de eerste twee werkvoorstellingen van ‘The Nation’ heb gezien heb ik sterk de indruk dat ik in Eric de Vroedt een collega-liefhebber heb gevonden. Een... Lees verder
Joris Smit over Tasso en Jeanne d’Arc: geen toneel dat het publiek in een bedje legt
Het Nationale Toneel speelt Jeanne d’Arc van Friedrich Schiller en herneemt gelijktijdig Tasso van Johann Goethe. In beide stukken speelt Joris Smit, in Tasso zelfs de titelrol. We gaan met hem in gesprek over Duitse romantici, Sallie Harmsen, het nieuwbakken Nationale Theater en het belang van op je bek gaan. Tasso en Jeanne, Goethe en Schiller. Is de Duitse romantiek de enige verbindende factor... Lees verder
Uitdehaags little foxes missen menselijkheid
Lillian Hellmans The Little Foxes is geen dankbaar stuk om te regisseren of te spelen. Daarvoor is het mensbeeld dat de Amerikaanse (1905-1984) neerzet eenvoudigweg te zwartgallig. Het Nationale Toneel slaagt er in de regie van Antoine Uitdehaag helaas niet in daar voldoende psychologische gelaagdheid in aan te brengen. In The Little Foxes, in 1941 succesvol verfilmd met Bette Davis in de... Lees verder
De revisor, voor iedereen wiens vlees weleens zwak is
Wie een historisch theaterstuk geloofwaardig naar het heden wil verplaatsen, kan maar beter radicaal te werk gaan, moet regisseur Theu Boermans gedacht hebben. En wie zijn bewerking van Nikolaj Gogols De Revisor bij het Nationale Toneel ziet, kan niet anders dan hem gelijk geven. Met verwijzingen naar asielzoekers, kleedhokjesgluurders, dataspionage en subsidiefraude lijkt het stuk gisteren... Lees verder
Toneel over kunst: doen of niet doen? Ivo van Hove en Sallie Harmsen vinden van wel.
Bij het Nationale Toneel gaat 8 november 2014 Blauwdruk voor een nog beter leven in première, dat onder andere de positie van kunstenaars in de maatschappij behandelt. Een thema dat ook voorkwam in hun recente Tasso, en in het succesvolle The Fountainhead van Toneelgroep Amsterdam. Staat het onderwerp ‘kunst’ weer op de toneelagenda door de veranderde cultuurpolitiek van de afgelopen... Lees verder
De Kus en DUS spekkoper bij laatste nominaties toneelprijzen
De Utrechtse Spelen (DUS) haalt met de succesproductie Augustus Oklahoma meteen drie nominaties binnen voor de toneelprijzen die in september worden uitgereikt: Ria Eimers voor de beste vrouwelijke hoofdrol, en Peter Bolhuis en Tjitsjke Reidinga dingen mee naar de prijzen voor beste bijrollen. Procentueel veel succesvoller dan DUS is echter De Kus, een productie van Hummelinck Stuurman, omdat... Lees verder
Hufters en helden strijden om de macht op Utrechts Festival a/d Werf
De perfecte mens bestaat niet. We zijn allemaal hufters. Of is er een manier om het wel goed te doen? Ilay den Boer en de spelers van De Utrechtse Spelen / De Warme Winkel gaan elk op hun eigen manier op onderzoek uit op de 26e editie van Festival aan de Werf. Was mijn opa niet gewoon een klootzak? Dat vraagt Ilay den Boer zich af in Zoek het lekker zelf uit (10+). Het is de eerste en... Lees verder
Beeldende ‘Woeste hoogten, rusteloze zielen’ voor mensen van alle leeftijden #tf2010
Wuthering Heights wordt vaak in een adem genoemd met andere negentiende eeuwse klassiekers als Jane Eyre of Pride and Prejudice, maar het boek van Emily Brontë is oneindig veel duisterder dan die andere kokette meisjesboeken. De grote, dramatische passie van Heathcliff en Cathy sluit eigenlijk verrassend goed aan bij emo’s die Twilight, True Blood en andere hedendaagse vampierenverhalen... Lees verder





Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.