Meteen naar de inhoud

“Dat van de ander die de hel is. Daar kan ik me zo over opwinden”: Laura van Dolron maakt theatraal gehakt van Sartre.

Ze is ‘stand-up filosofe’. Met die zelfbedachte term schiep ze een nieuwe vorm van theater, die het midden houdt tussen cabaret, een lezing en theater. Ze speelt met haar eigen rol, zet acteurs in of het marionetten zijn, maar blijkt uiteindelijk hun speelbal, zo goed als die van het noodlot. Kortom: Laura van Dolron is een geval apart.

Ze maakt nu bij het Nationale Toneel een voorstelling waarin ze probeert af te rekenen met de Franse filosoof Jean Paul Sartre (1905 – 1980), die een belangrijke rol speelde als inspirator en ideoloog van de (pre-facebook) studentenopstand in Parijs in mei 1968. Maar hij was meer dan dat. Met boeken als ‘l’Être et le Neant’ en toneelstukken als ‘Vuile Handen’ schiep hij een nihilistisch wereldbeeld dat het denken een hele generatie bepaalde. De stroming die hij – samen met de schrijver filosoof Albert Camus – vestigde, wordt ‘existentialisme’ genoemd.

Wijbrand Schaap interviewde Laura van Dolron tijdens een van de laatste repetities.

Het stuk speelt van 12 april t/m 21 mei in Den Haag en Amsterdam. Inlichtingen: www.nationaletoneel.nl

Wijbrand Schaap

Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette. Voor ik dat deed was ik (sinds 1996) kunstverslaggever voor onder meer Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad en GPD. Daarvoor deed ik van alles. Studeren enzo. Theater maken. Inspraakavonden notuleren. In een bandje spelen. Ik schreef - en schrijf ook voor specialistische bladen als TM, Boekman, Ons Erfdeel en De Vogelvrije Fietser. Ik help je met schrijven als je het heel lief vraagt. Ik ben getrouwd met Suzanne Brink en heb een kat die Edje heet, een pup die Fonzie heet en een hond die genoemd is naar Rufus Wainwright.Bekijk alle berichten van deze auteur