Is avant garde dans niet te hoogdrempelig? Is het nog wel levensvatbaar in deze barre culturele tijd? I Like To Watch Too wil dit misverstand uit de weg ruimen. Het festival brengt experimentele dans dichter bij het publiek dan ooit.

Suzy Blok stelde I Like To Watch Too al voor de zevende keer samen. Het hele jaar heeft ze voorstellingen van jonge dansmakers gescout. ‘Behalve hoge dans-kwaliteit was mijn criterium dat het fysieke voorstellingen met een hoge performance-kwaliteit moeten zijn. Ik bedoel daarmee dat de makers direct met het publiek communiceren. Er is dus geen ‘vierde wand’ die de performers van het publiek scheidt. Daardoor is er een grote nabijheid en intimiteit met het publiek. De performers zitten dicht op de huid, niet alleen in de communicatie met de toeschouwers, maar ook ruimtelijk. Het publiek ziet de performances dus van dichtbij.’

Het fysieke is een belangrijk expressiemiddel in het festival, maar niet het enige. ‘Ik ben ook op zoek gegaan naar beeldende-kunsthappenings met een fysieke component. Geluidskunstenaars bijvoorbeeld passen ook goed in het festival. En er is een voorstelling van Fabien Prioville over nieuwe technologie en communicatie, waarin hij skype gebruikt.’

Behalve door het soort voorstellingen en de directe communicatie met het publiek maakt I Like To Watch Too experimentele performances toegankelijk door letterlijk alle deuren van Paradiso open te gooien. In alle ruimtes, van de kelder tot de bovenste verdieping, zijn performances te zien. Men kan in en uit lopen, tussendoor een drankje nemen en zich de hele avond en nacht onderdompelen in verrassende voorstellingen. ‘Dat geeft een toegankelijkheid die je in normale theaters niet hebt. Behalve performances zijn er dansfilms van Cinedans te zien. En er is een installatie, Blowjob, die je één op één kunt meemaken. Ook zijn er performances die gemaakt zijn met beeldend kunstenaars, zoals Federica Dauri met Egon Schrama en Andrea Miltnerová, die met lichtontwerper Jan Komarek werkt. Het zijn geen gemakkelijke voorstellingen, maar de sfeer is wel toegankelijk. Dat maakt het festival bijzonder.’

Wat ook bijzonder is, is dat het publiek na de performances mag blijven dansen, op zaterdag tot vijf uur in de ochtend. ‘We maken een natuurlijke overgang van kijken naar bewegen. I Like To Watch Too gaat naadloos over in I Like To Dance Too. Gil Arrazi verzorgt de overgangsact, om ongeveer kwart over twaalf. Hij is een heel goede danser, winnaar van international experimental battle ‘Juste Debout’ in Parijs. En we hebben goede dj’s. De hele nacht door zijn er speciale acts en kleine pop-ups tussen het dansende publiek. Kijken en zelf dansen gaan zo in elkaar over.’

Er is een overvloed aan performances te zien. In de bovenzaal, waar maar plaats is voor een beperkt aantal toeschouwers, worden de performances herhaald, zodat iedereen alles kan zien.

Festival I Like To Watch Too, Paradiso, Amsterdam, za 6 juli (zaal open 20.30 uur) en zondag 7 juli 15.00 – 18.00 uur.

Voor je verder leest...

Wij doen ons best om onafhankelijke en volledig professionele journalistiek over de wereld van kunst en cultuur te brengen. Journalistiek die al heel veel mensen waarderen, omdat het op zo weinig plekken nog gebeurt. We kunnen daarmee doorgaan als jij lid wordt of ons steunt met een donatie. Die bijdrage komt ten goede aan de auteur, in dit geval Maarten Baanders. Zo kan Cultuurpers blijven bestaan!

Bepaal onderaan zelf hoeveel je wilt bijdragen aan het werk van Maarten Baanders.

Met:

Fabien Prioville, Experiment On Chatting Bodies

Imme van der Haak, Beyond the body

Sébastien Ramirez en Hyun-Jung Wang, AP15

Gil Arrazi, overgangs-act naar disco

En verder: Fernando Belfiore, Spitfire Company, Panama Pictures, Andrea Miltnerová, Arno Schuitemaker, Federica Dauri, Guy Nader & Maria Campos, Clara Amaral

Artistieke leiding: Suzy Blok