Meteen naar de inhoud

Spectaculair vertragen in Brugge: Slow (36h) maakt het ‘niets’ voelbaar.

We gaan te hard. De politiek gaat te hard, het nieuws gaat te snel, en niemand neemt nog de tijd om een rustig naar een stuk muziek te luisteren, een dik boek te lezen, of om 36 uur in het Concertgebouw van Brugge naar trage kunst te luisteren en te kijken. Dus organiseert het concertgebouw in Brugge een festival met de titel Slow(36h). Intrigerend, want verkoopt dat wel, trage kunst?

Ze leken er zelf ook even aan te twijfelen. In het programmaboek waarschuwt men alvast: je moet als bezoeker niet alles mee willen maken, want de kans bestaat dat je dan in een soort traagheidsdraaikolk valt. Als dat niet al was gebeurd bij de openingsmanifestatie, die bestaat uit een recordpoging: hoe lang kan een groep mensen doen over een traject van 50 meter. Het record schijnt op 3 uur te staan. De organisatie hoopt dat alvast niet te breken, want anders komt de rest van het programma in tijdnood.

Dit alles hadden we u willen presenteren in een leuk online vraaggesprek met de de bedenkers, via een snelle, moderne Google plus live hangout, maar dat bleek moeilijk. Drie man met een HD-videostream over dezelfde kabel vanuit hetzelfde kantoor, microfoons die elkaar opnamen in plaats van zichzelf, we waren opeens weer terug in de vorige eeuw. De verbinding was dus een tikje te slow voor het snelle nieuws dat we wilden brengen. Daarom is de dansprogrammeur uit het filmpje gevallen.

Wat niet wegneemt dat het een spannend gebeuren kan worden, daar in Brugge. Vooral wie er al een beetje uitgekeken is geraakt op het toeristische centrum van de stad en ook eens wil weten wat er echt gebeurt: ga het meemaken. Alleen al om gedurende 10 uur alle psalmen gezongen te horen, integraal, slow. Of om een danser te zien die nu eens traagheid als uitgangspunt neemt, in plaats van zwevende, snelle gratie.

Kijken?

Wijbrand Schaap

Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette. Voor ik dat deed was ik (sinds 1996) kunstverslaggever voor onder meer Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad en GPD. Daarvoor deed ik van alles. Studeren enzo. Theater maken. Inspraakavonden notuleren. In een bandje spelen. Ik schreef - en schrijf ook voor specialistische bladen als TM, Boekman, Ons Erfdeel en De Vogelvrije Fietser. Ik help je met schrijven als je het heel lief vraagt. Ik ben getrouwd met Suzanne Brink en heb een kat die Edje heet, een pup die Fonzie heet en een hond die genoemd is naar Rufus Wainwright.Bekijk alle berichten van deze auteur