Vanaf vandaag toert de documentaire voorstelling Tagfish door Nederland. Het Belgisch theatercollectief Berlin maakt sinds 2004 fijnzinnige theaterinstallaties, spelend op de grens van documentaire en fictie, televisie en theater, actualiteit en eeuwigheid.

Tagfish gaat ogenschijnlijk over de perikelen rond de herontwikkeling van een stukje braakliggend kolenmijngebied bij Essen. Die Zeche Zollverein had al vóór de sluiting in 1986 een monumentale status en werd in 2001 tot  UNESCO werelderfgoed uitgeroepen. Rem Koolhaas tekende het masterplan en tussen het stilgelegde staal, de rode baksteen, het beton en de her en der opschietende bosschages werd langzaam een ‘culturele zone‘ ingericht, bij theaterliefhebbers bekend vanwege het uitstekende theaterprogramma van Pact Zollverein en de Ruhrtriënnale.

Tagfish richt zich op een onderdeel van deze enorme omschakeling, het plan van communicatieprofessor en projectontwikkelaar Rempen, dat een slordige 140 miljoen vergt, te fourneren door de Saudi Hani Yamani. Het lijkt veel, maar binnen de herstructurering van het Ruhrgebied is het natuurlijk peanuts. En zo praten de projectontwikkelaar, de stedebouwkundige planner, de financiële controller en de architect er dan ook over.

Eigenlijk – al is het moeilijk toegeven – weet je als toeschouwer vanaf het begin dat dit verhaal te mooi is om waar te zijn: een sjeik die werelderfgoed koopt om te investeren in een wellness-hotel, een kunstacademie en een creatieve-bedrijfjes-verzamelpand? Als Berlin het politieke pokerspel had willen tonen, dan had ze echte pokeraars aan tafel gezet. Tagfish confronteert de toeschouwer met iets heel anders dan het politieke spel.

TAG_beeld5

In een prachtige montage van documentaire beelden en kleine theatrale gestes, ensceneert Berlin de omgangsvormen van de mannen, zoals die echt bestaan, en niet alleen in de krant. Ze zijn bereid geweest hun jarenlange onderhandelingen met elkaar en naar men beweert ook met de sjeik nog eens uit de doeken te doen voor de camera van Berlin. De virtuele vergadering die zo onstaat, onder leiding van ene meneer Finger, is hilarisch. Tagfish is pokerjargon voor risicoloos spel en dat is wat de mannen doen.

Tagfish ridiculiseert niet zozeer de macht van bestuurders, als wel hun luchtfietserij. Door indruk op elkaar te maken met holle frases en dikke  gebaren, door zichzelf en elkaar vreselijk serieus te nemen (zoals alleen mannen dat kunnen) houden ze het proces jarenlang gaande, zonder enig tastbaar resultaat. De leegte spreekt niet alleen uit hun taal. Ook uit het decor stijgt een vrolijke grafstemming op. Het brengt de anonimiteit van sjieke hotelketens en het klatergoud van casino’s in herinnering. Wat zich voordoet als documentaire, ontpopt zich zo langzaam als een hedendaags sprookje: er waren eens vijf mannen, zij hadden een fantastisch plan, maar een boze sjeik gooide roet in het eten.

Elke ochtend ons nieuws in je mailbox?

Wanneer je lid wordt kun je elke dag een update in de mail krijgen, met onze laatste berichten.

Word ook lid, door HIER te klikken!


Al lid? Login

Voor je verder leest...

Inmiddels zijn al bijna 300 mensen met een hart voor kunst lid. We groeien snel! Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word ook lid, door HIER te klikken!

 

Horror Vacui heet de serie waarvan Tagfish het eerste deel  is. Vorig jaar was deel 3, Perhaps all the Dragons, te zien tijdens Festival de Keuze in Rotterdam. Voor de tour langs Den Bosch, Eindhoven, Utrecht, Almere en Rotterdam, zie de website van Berlin

 

 

 

Vorig artikelModern. Middeleeuws. Mariken
Volgend artikelOngelijkheid en uitbuiting: van Genesis tot nu
Avatar
Fransien van der Putt is dramaturg en criticus. Zij werkt o.a. met Lana Coporda, Vera Sofia Mota, Roberto de Jonge, João Dinis Pinho & Julia Barrios de la Mora en Branka Zgonjanin. Zij schrijft over dans en theater voor Cultureel Persbureau, Theaterkrant en Dansmagazine. Tussen 1989 en 2001 mixte zij tekst als geluid bij Radio 100. Tussen 2011 en 2015 ontwikkelde zij een minor voor de BA Dance, Artez, Arnhem – over artistieke processen en eigen onderzoek in dans. Binnen haar werk heeft zij speciale aandacht voor de betekenis van archieven, notatie, discours en theatergeschiedenis in relatie tot dans in Nederland. Samen met Vera Sofia Mota onderzoekt zij in opdracht van www.li-ma.nl het werk van video-, installatie- en peformance- kunstenaar Nan Hoover.