8 fenomenen samen op toneel maken nog geen fenomenaal theater op Theaterfestival Boulevard

Claron McFadden en Josse De Pauw. foto: Kurt Van der Elst
Dit verhaal lees je gratis. Als je lid word, lees je meer, en kunnen wij overleven.
Instituut lidmaatschap
180 euro per jaar
Speciaal voor organisaties, bedrijven en instituten die hun lidmaatschap willen delen met hun personeel en medewerkers.
Deel inlog en adres met maximaal 10 medewerkers
25% korting op advertenties en advertorials
1 stem in de Algemene Ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Persoonlijk Jaarlidmaatschap (automatisch verlengen)
40 euro per jaar.
Voor natuurlijke personen en zzp'ers.
25% korting op advertenties en advertorials
Stemrecht in de algemene ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Maandkaart (automatisch verlengen)
4€ / maand
Voor natuurlijke personen en ZZP'ers.
Géén stemrecht in de Algemene Ledenvergadering
Bijna alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Persoonlijk Jaarlidmaatschap (handmatig verlengen)
50 euro per jaar
Voor natuurlijke personen en ZZP'ers
25% korting op advertenties en advertorials
Stemrecht in de algemene ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur

Claron McFadden is een fenomeen. Josse de Pauw is een fenomeen. Arnon Grunberg is een fenomeen. LOD is een fenomeen. KVS is een fenomeen. Theaterfestival Boulevard is een fenomeen. Pianist Kris Defoort kende ik nog niet, maar die is ook een fenomeen. Net als Henry Purcell, maar dat wisten we al een paar eeuwen: ook een fenomeen.

Na zo’n openingsalinea kan het natuurlijk alleen maar misgaan. Zoveel bewonderenswaardigheid op een toneel bij elkaar gebracht, door mij individueel ook allemaal oprecht gewaardeerd? Zoals te verwachten leidt dat tot een voorstelling, ‘De Mensheid’ getiteld, die als los zand aan elkaar hangt. Los zand, zo hebben de makers aangevoeld, stroomt dus ook in de tweede helft uit het plafond. Zodat we met zijn allen weten dat het los zand was en los zand blijft.

Roeien

McFadden zingt een lied of twee van Purcell en improviseert, samen met Kris Defoort zachtjes op een door Josse de Pauw prachtig uitgesproken tekst van Arnon Grunberg, die aan de zijkant van het toneel drie kwartier lang een roeimachine bedient, voordat hij van plaats wisselt met de meesteracteur en hem vertelt dat de zojuist voorgedragen tekst verouderd en achterhaald is, net als de Vlaamse theaterreus zelf wiens beste jaren toch ook alweer achter hem liggen in een nevel van drank terwijl er zand uit de zoldering valt.

Hard is het. Hartverscheurend niet. Ook niet erg nieuw. Van Arnon Grunberg weten we dat hij zich niet graag ergens op laat vastpinnen, en dat hij de diverse vormen van sarcasme, cynisme en ironie graag mengt. Op de voorpagina van De Volkskrant levert dat vaak prettige verademing op, in zijn boeken zelden ontroering en op het toneel heeft het dus niet zo heel veel impact. Het is vooral kil. Een beetje deprimerend ook, maar niet genoeg om jezelf van kant te maken.

Maar dat zand? Mooi.