Meteen naar de inhoud

Nachtelijke stiltewandeling met Schipholhaat toe als afsluiter van Holland Festival 2021

Bepaal zelf de waarde!

We bieden je dit verhaal gratis aan. Om dat te kunnen doen hebben we jouw steun nodig.
Lees het verhaal, bepaal zelf onderaan wat dit verhaal je waard is. En doneer. Zo blijft deze site bestaan.


Toegegeven, een fan was ik nooit, maar wat haatte ik die vliegtuigen gisteravond. Ik liep door een donker, nachtelijk bos tussen Lage Vuursche en Hilversum. Waar ik in de stilte extra goed had kunnen luisteren naar krakende takjes, schuifelende insecten, fluisterende bomen en een enkele uil hoorde ik vooral hoe blij we allemaal zijn dat we na corona weer een dagje op een neer naar Rome kunnen, hoe fijn dat live vergaderen in Dubai is na anderhalf jaar Zoom en hoe snel Zeeuwse oesters naar Lyon kunnen komen. Schiphol is terug en dat zullen we weten. Fuck CO2.

Dans la Forêt is een project van de kunstenaars Claire de Ribeaupierre en Massimo Furlan en is in zijn eenvoud zo helder dat je haast zou vergeten dat het kunst is. Maar zoals dat gaat met landschaps- of locatiekunst: zodra je naar een dagelijks ding kijkt en zegt dat het theater is, ga je anders kijken. Niet dat het duo die vliegtuigen speciaal had besteld, maar met die herrie werd beter voelbaar hoezeer we stilte missen in ons leven. Dat is alvast een winstpunt van zo’n meditatief wandelkunstwerk.

Door het bos wandelen is altijd aangenaam, en in stilte kan het heilzaam zijn, maar ‘s nachts, in het donker, komt er een dimensie bij. Omdat je in een groep van ongeveer 20 mensen loopt, in ganzenpas op drie meter van elkaar vandaan, leer je te vertrouwen op je voorganger en kun je meer letten op je omgeving. Hoe voelt mos aan je schoenen, wat doet dat groene lichtje daar, hoe vaak zijn we deze kromme eik eigenlijk al gepasseerd?

Want ja, je loopt geen zeven kilometer van A naar B, maar beweegt in vierkantjes rond een centraal punt. In het donker maakt dat niet uit, omdat elke boom er van een andere hoek bezien anders uitziet. En als dan rond half elf de vliegtuigen zwijgen, en de A27 nog een paar laatste pogingen heeft gedaan zijn misplaatstheid met een flinke dot gas kracht bij te zetten, komt de rust echt in het hoofd en in het bos. Wanneer anders zou je twee uur over wildwissels en karrensporen lopen in het donker?

Aan het einde gloort er iets, en het was voor mij oké geweest als het bij een vaag gloren was gebleven. Nu kwam er een stukje theater bij, en dat stak wat bleekjes af bij het spektakel dat de bomen al twee uur hadden gemaakt. Zwijgend.

Goed om te weten Goed om te weten
De voorstelling is te zien tot in oktober. Inlichtingen via de website van het Holland Festival.

Waardeer dit verhaal!

Laat ons weten wat dit werk je waard is!
Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Wijbrand Schaap

Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette. Voor ik dat deed was ik (sinds 1996) kunstverslaggever voor onder meer Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad en GPD. Daarvoor deed ik van alles. Studeren enzo. Theater maken. Inspraakavonden notuleren. In een bandje spelen. Ik schreef - en schrijf ook voor specialistische bladen als TM, Boekman, Ons Erfdeel en De Vogelvrije Fietser. Ik help je met schrijven als je het heel lief vraagt. Ik ben getrouwd met Suzanne Brink en heb een kat die Edje heet, een pup die Fonzie heet en een hond die genoemd is naar Rufus Wainwright.Bekijk alle berichten van deze auteur