We zijn onafhankelijk. Help ons mee en word ook lid! Met jou erbij gaat het beter.

Geen lid, wel steunen?

Op Noorderzon zag ik de grenzen van het voorstelbare. Dankzij kunst.

O

Wie wil bijkomen van een burnout heeft opvallend vaak een sterke behoefte aan wroeten in de aarde. Dingen aanpakken. Een boom planten. Patatten poten. Dus het was niet opmerkelijk dat twee mannen in een gesprek over burnout die middag in het Noorder Plantsoen van Groningen aan dat soort oerbehoeftes refereerden.

Louis Vanhaverbeke, een danser en objecttheatermaker uit België, overkwam het in 2020, vertelde hij aan zijn interviewer. Corona legde zijn werk stil en zijn hoofd sloeg op hol. Hij werd uitgeschakeld en vond herstel in een studie biodynamische landbouw. De wereld redden is immers wel het minste wat je kunt doen na een burnout in het creatieve veld.

Beton

Over zijn uitgebreide boerenervaring heeft hij nu een voorstelling gemaakt, die hij bewust niet op een boerenerf speelt, maar in een betonnen omgeving. In Groningen vond hij het jonge industriële erfgoed van de Niemeyerfabriek, waar ze na jaren mensen verslaafd maken aan Samson, nu plaats maken voor AI-creatives.

Tijdens dat voorgesprek tussen de twee ervaringsdeskundige burnout-overlevers (de interviewer had er ook een gehad), werd ook duidelijk dat de voorstelling Tractor Rapsodie niet voor niets ver van het boerenerf plaatsvindt. Louis Vanhaverbeke is namelijk best een beetje romantisch aangelegd, en schrok van de grote productiedwang en het grootkapitaal dat nu eenmaal met landbouw te maken heeft, ook de biologisch-dynamische.

Wieg

Dus zagen we in de voorstelling een wat onhandige man met een schattige miniatuurtractor en miniatuurwerktuigen land bewerken, dingen zaaien, een megarups vrezen, ploegen, planten, en de goede verstaander weet al aan de volgorde van deze activiteiten dat Louis Vanhaverbeke niet voor het boerenbestaan in de wieg is gelegd.

Dit alles begeleid door lieve, maar ook tamelijk clichématige uitspraken over circulariteit, de zegeningen van het land, het leven in het algemeen, soort van spoken word gemompeld terwijl Louis zijn machines rondreed.

Hij deelt aan het eind de tekst uit, heel liefdevol vormgegeven in een soort oogstkalender. Daar is een hoop werk in gaan zitten.

Signalberichten

Niet helemaal gratis is de tekst van Lastivka, in de voorstelling “She Stands In The Middle Of The Battlefield”. Die enorm indrukwekkende productie zag ik een uurtje later in het Grand Theatre in Groningen. Lastivka is de naam van een vrouwelijke theatermaker, Oekraïens, die in 2024 besluit naar het front te gaan, als soldaat.

Actrice en multi-instrumentalist Agata Różycka citeert op en sereen superieure manier uit de signal-berichten die de jonge vrouw naar haar zus stuurt. Tegelijk zien we haar op film bijna dansant bewegen over een stormbaan in het ‘veilige’ Polen. De Poolse regisseuse Magda Szpecht heeft hiermee een voorstelling gemaakt die op alle fronten diep raakt.

Anti-lhbti

In de signalberichten volgen we de jonge vrouw, vol idealen en denkbeelden over gelijkheid, hoge morele waarden en mensenrechten. Eerst op training, dan bij het slagveld, dan vanuit de loopgraven. De teksten snijden steeds meer door je ziel, en omdat je weet dat het echt is, wordt de impact groter. Niet omdat er nu zo enorm dramatisch over wordt gedaan. We horen ook twijfel, we maken mee hoe de anti-lhbti mentaliteit waartegen de Oerkraïene ook strijdt, bij de eigen militairen niet minder is. Oorlog maakt iedereen gelijk, en niet op de meest verheven manier.

De handelingen in het decor zijn secuur, sober en doen soms zelfs denken aan de speelgoedboerderij van Louis Vanhaverbeke. Alleen zijn het hier een babydrone met een kapot rotortje, een laserpeilstok en een snaarinstrument van motorveren die ons beurtelings vertederen en angst aanjagen.

Niet vergelijken

In deze voorstelling wordt kunst gemaakt van het meest onvoorstelbare. Dat is een gigantische prestatie en de impact dendert een dag later nog na.

Het zou niet netjes zijn om de boerenambitie van theatermaker Louis te vergelijken met de oorlogservaring van actrice Lastivka. Dus dat doen we ook niet. Aan het front hebben ze ook nood aan patatten. Laten we op onze eigen manier vieren dat een festival als Noorderzon je met zo’n combinatie op een warme augustusdag kan laten voelen hoe onvoorstelbaar bizar het leven kan zijn.

Waardeer dit artikel!

donatie
Ik doneer

Over deze auteur

Wijbrand Schaap

Cultuurjournalist sinds 1996. Werkte als toneelrecensent, columnist en verslaggever voor Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad, Parool en regionale kranten via de Geassocieerde Pers Diensten. Interviews voor TheaterMaker, Theaterkrant Magazine, Ons Erfdeel, Boekman. Podcastmaker, experimenteert graag met nieuwe media. Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette.
Levenspartner van Suzanne Brink huisgenoot van Edje, Fonzie en Rufus. Zoek en vind mij op Mastodon.

Reageer!

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

door Wijbrand Schaap

Populaire berichten

The Infrastructure of Belonging

The Infrastructure of Belonging

The right to belong to a cultural space is never actually free, even when the ticket is. Someone, somewhere, is doing the ongoing, unglamorous work of holding a door open.
Laat je niet uitspelen

Laat je niet uitspelen

In deze nieuwsbrief: veel Boulevard, een hoop AI en aandacht voor het kleine en kwetsbare, plus waarom vrijgevigheid even noodzakelijk is als gastvrijheid!

Categorieën