Soms is een verhaal al mooi genoeg als het verteld wordt: Autoroute du Soleil van Leen Verheyen toont dat aan

Ooit, heel lang geleden in een ander land dan vandaag, was er een toneeltekst over een jongen uit Bosnië die mensenmassa's aan het huilen bracht. Ad de Bont had met Mirad, een jongen uit Bosnië niet alleen een gevoelig verhaal geschreven, maar hij vond ook de perfecte manier om dat verhaal te brengen. Het uit brieven van en aan een 13-jarige Bosnische vluchteling opgebouwde verhaal werd voorgelezen door twee acteurs, die zijn oom en tante speelden. Het verhaal deed zijn werk, acteren was nauwelijks meer nodig. Sinds het succes van Mirad zijn er talloze van dergelijke vertelvoorstellingen gemaakt. De een met meer succes dan de andere. Het stuk Autoroute du Soleil van de jonge Vlaamse theatermaakster Leen Verheyen behoort tot de betere. We zien een bandje: twee gitaristen met wat effectapparatuur en twee acteurs. Zij spelen/vertellen het verhaal vaan een vader die zijn dochtertje na papadag ontvoert en de moeder die vertwijfeld achterblijft. Er ontvouwt zich een roadmovie over de vluchte...