Eén van de vuistregels van de hedendaagse theaterkunst luidt als volgt: Er bestaat geen middenweg bij een voorstelling met een krankzinnig lange titel. Zo’n productie is fantastisch, óf sterft aan de eigen pretenties. Bij Judson church is ringing in Harlem (made to measure) / twenty looks of paris is burning at the judson church (m2m) is dat laatste het geval. In 2012 zag ik een eerdere voorstelling van danser / choreograaf Trajal Harrell, getiteld (M)imosa. Een fascinerend, ontregelend en best geniaal gebeuren, waarbij vier spelers als hysterische drag queens een virtuoze theatrale performance gaven. Geïnspireerd op de creatieve kruisbestuiving (die overigens niet heeft plaatsgevonden) tussen de vroeg-postmoderne dansvernieuwers van de Judson Church in het New York van de jaren 1960, en de woest expressieve drag queens, queers en transseksuelen uit de opkomende vogue-scene van Harlem. http://youtu.be/2eF7flhB8Fk Harrell spinde dit thema uit in een serie voorstellingen van diverse leng...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
