Het is een van de meest voorbesproken voorstellingen van dit Holland Festival. Kranten, tijdschriften en webmagazines doken massaal op The End met de Japanse superster Hatsune Miku. Dat ze niet echt is. Over ons aller fascinatie voor het virtuele en technologie. Over haar tweeënhalf miljoen Facebookvrienden. Over de fans die meer dan 100.000 liedjes voor haar hebben geschreven. Over de kostuumontwerpen van Vuitton. Het was allemaal nogal voorspelbaar. Jammer genoeg blijkt The End dat ook. ‘Als ik de menselijke perfectie zo dicht benader, betekent dit dat ik dan ook kan sterven?’ Die vraag staat, in vele variaties, centraal in The End. Enerzijds kan Hatsune natuurlijk niet sterven, omdat ze niet leeft, niet bestaat. Anderzijds is ze afhankelijk van woorden die mensen haar laten zingen. Zonder sterft ze. Voortdurend wordt met deze paradox gespeeld. Maar hoewel The End schijnbaar gaat over bijna filosofische kwesties, wordt dit niet of zeer voorspelbaar uitgewerkt. Marketingtool en ‘aidor...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
