Dat is alvast één fout die je kunt maken: boeken voor een voorstelling van Christoph Marthaler en dan verwachten dat er iets nieuws zal gebeuren. Toch deed ik het, bij mijn laatste bezoek aan het Holland Festival van dit jaar. Iemand had gezegd dat de Zwitserse theatermaker die al sinds het begin van zijn carrière voorstellingen maakt waarin verloren zielen in een donker gelambriseerde ruimte drinken en liedjes zingen omdat alles toch verloren is, zichzelf heruitgevonden had. Helaas, gisteravond, 28 juni, zat ik in de Stadsschouwburg van Amsterdam te kijken naar een donker gelambriseerde ruimte, waarin verloren zielen liedjes zongen omdat alles toch verloren was.

Leden lezen gewoon door

(Met de betaalknop hieronder word je geen lid, maar koop je steeds losse stukken met een tegoed van onze partner Katalysis. Een echt lidmaatschap van Cultuurpers biedt meer, zoals onbeperkte toegang tot ALLE verhalen (en een nieuwsbrief).)

Blauwe knoop

Scherpe lezers zullen hebben opgemerkt dat niet alles hetzelfde was: er werd dit keer niet gedronken. Schijnt ermee te maken te hebben dat Marthaler zelf zo verstandig is geweest de fles te laten staan. Want, het moet gezegd, zo ergens rond het jaar 2010 was ik hem kwijtgeraakt omdat alles wel erg beneveld werd op het toneel van de bourgondische Zwitser.

Deel dit:
[gravityform id="10" title="true" description="true" ajax="true" tabindex="0"]