Het is ook nooit goed of het deugt niet: de vrouwelijke componist wordt óf genegeerd, of wekt jaloezie als haar muziek wel wordt uitgevoerd. Jarenlang tikte ik me het eelt op de vingers en praatte me de blaren op mijn tong om componerende vrouwen op de kaart te zetten. Ik stuitte bij programmeurs en musici steevast op een muur van onbegrip. ‘We sluiten hen echt niet uit omdát het vrouwen zijn, we gaan gewoon voor kwaliteit.’

Word lid en lees alles met 1 keer inloggen

Met de lees verder-knop hieronder word je geen lid, maar koop je alleen dit ene stuk met een tegoed bij onze partner Feather.
Een echt lidmaatschap van Cultuurpers biedt meer, zoals onbeperkte toegang tot ALLE verhalen (en een nieuwsbrief).

Al lid? Top! Log hieronder in


Zelfs op muziek die ze roemden om de onmiskenbare kwaliteit hadden ze altijd wel wat aan te merken. Dat leidde tot hilarische smoezen. Zo betoogden velen dat Ethel Smyth The Wreckers (1906) te zeer gemodelleerd zou hebben naar Peter Grimes van Britten. – Britten componeerde zijn opera bijna een halve eeuw later; hij werd pas in 1913 geboren.

[gravityform id="10" title="true" description="true" ajax="true" tabindex="0"]