Hoe maak je een mooie en persoonlijke documentaire over een held? En wat als je held filmmaker is en zelf al prachtige beelden heeft gemaakt? Hoe vrij mag je zijn met je onderwerp? Lange tijd is mijn probleem met het IDFA geweest dat de documentaires zo braaf zijn, zo gefocust op het onderwerp en niet op het medium zelf. In een soort veredelde praatje-plaatje model, worden interviews, archiefbeelden en ander bronmateriaal afgewisseld voor een zo getrouw mogelijk portret. Maar dat moet ook spannender kunnen. Gelukkig is dat de laatste jaren ook zo en is er meer aandacht voor de vorm.

Leden lezen gewoon door

(Met de betaalknop hieronder word je geen lid, maar koop je steeds losse stukken met een tegoed van onze partner Katalysis. Een echt lidmaatschap van Cultuurpers biedt meer, zoals onbeperkte toegang tot ALLE verhalen (en een nieuwsbrief).)

Idfa bestaat dit jaar uit zo’n 300 films, waar ik de 3 die over filmmakers gaan het liefst wilde zien. En wat voor filmmakers: Orson Welles, Ingmar Bergman en Marceline Loridan Ivens. De laatste is in Nederland vooral bekend als de weduwe van Joris Ivens, maar ze had ook een zelfstandige carrière als regisseur. Toen ze te oud werd om nog films te kunnen maken, is ze gaan schrijven. De eerste 2 makers zijn samen goed voor meer dan 100 films. Ik was benieuwd hoe je iets nieuws kunt zeggen over 2 grootheden en hoe je een relatief onbekende vrouw portretteert.

Deel dit:
[gravityform id="10" title="true" description="true" ajax="true" tabindex="0"]

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.