Hlengiwe Lushaba, onthoud die naam. Deze Zuid Afrikaanse zangeres zingt de stoeptegels uit de straat tijdens Sur les traces de Dinozord. Ze doet dat met een stem die van gruizig falset naar full Wagner sopraan gaat, al zal die term me wel weer kwalijk genomen worden door klassieke scherpslijpers. Maar wat zou het? Hlengiwe Lushaba zal het weinig uitmaken, want ze draagt de voorstelling van Faustin Linyekula op beide stevige schouders naar een hoogtepunt. Geholpen door Jimi Hendrix. Dat wel.

Avatar

Beste lezer!

Dit verhaal krijg je cadeau. Omdat er om cultuurnieuws geen muren moeten staan. Dat cadeau krijg je, omdat we leden hebben die dat mogelijk maken. Wil je meedoen aan die missie? Dat zou mooi zijn! Je steunt ons het beste door lid te worden! Dat kan onderaan dit bericht.
Dank je wel!
Wijbrand Schaap

Sur Les Traces de Dinozord is eerder een voortdurend verwerkingsproces van Faustin Linyekula en de zijnen dan een echte voorstelling met een begin, midden en eind. De oerversie werd in 2006 gemaakt. Het was oorspronkelijk een requiem voor Richard Kabako. Deze dichter en boezemvriend van Linyekula werd onderweg naar Oeganda getroffen door de builenpest en verdween in een naamloos graf. Het anderhalf uur durende stuk is ook een documentaire over het leven van de schrijver Antoine Vumilia Muhindo. HIj werd door de vorige dictator, Mobutu, ter dood veroordeeld, gemarteld en overleefde uiteindelijk. Hij speelt mee in ‘Sur les Traces de Dinozord’: zijn typemachine vormt een deel van het geluidsdecor van de voorstelling.

Postkoloniaal

Het rouwritueel gaat uiteindelijk over veel meer dan alleen die dichter en die schrijver. In ‘Sur les Traces…’ gaat het ook over de voortdurende strijd in postkoloniaal Afrika om overleven, om  vrijheid, om erkenning als mens. Zo weet Faustin Linyekula zijn hyperindividueelste ervaring in te zetten voor een universele boodschap.

Daarvoor mengt hij Congolese zang en dans met Westerse archetypen als Mozarts Reguiem. In de eerdere debatten tijdens deze editie van het Holland Festival vertelde Linyekula al dat hem door zwarte intellectuelen in het westen verweten werd dat zijn werk te weinig ‘Afrikaans’ was. Zijn verdediging daarop luidde dat hij slechts persoonlijk kon zijn, en dat zijn Afrikaanse leven niet alleen tot in de diepste vezels van koloniale invloeden doordrongen was, maar dat er ook moderne cultuur uit alle hoeken van zijn leven als internationaal burger in doorklonken.

Grenzen

Zo bezien is Sur Les Traces de Dinozord dan ook een voorbeeld van hoe een kunstenaar, door grenzen te negeren, de grenzen bij anderen blootlegt. Dat hij daarbij de laatste tien minuten van zijn voorstelling vult met een dans op de onverkorte Voodoo Child van Jimi Hendrix kan niet als een knieval voor de westerse overheersing worden gezien. Zeker niet als je hoort wat Hlengiwe Lushaba er tijdens de voorstelling aan toevoegt. Dat was een match, made in heaven.

Goed om te weten Goed om te weten
Je kunt er vanavond, woensdag 5 juni, nog getuige van zijn. Hlengiwe Lushaba is nog te zien in ‘Not another Diva’, aanstaande vrijdag.

Voor je verder leest...

Wij doen ons best om onafhankelijke en volledig professionele journalistiek over de wereld van kunst en cultuur te brengen. Journalistiek die al heel veel mensen waarderen, omdat het op zo weinig plekken nog gebeurt. We kunnen daarmee doorgaan als jij lid wordt of ons steunt met een donatie. Die bijdrage komt ten goede aan de auteur, in dit geval Wijbrand Schaap. Zo kan Cultuurpers blijven bestaan!

Bepaal onderaan zelf hoeveel je wilt bijdragen aan het werk van Wijbrand Schaap.

AvatarMet een lidmaatschap draag je bij aan de onafhankelijkheid van Cultuurpers. Op die manier kunnen onze professionals aan de slag en blijft ons nieuws voor iedereen beschikbaar.

Lid worden.