Marijn Lems: ‘Ik schrijf voor mensen die het avontuurlijke in de kunst niet uit de weg gaan.’

Meer dan 1500 uur bracht theaterrecensent Marijn Lems vorig jaar door in theaters, voor de en, vooral ook, met . Dat is veel tijd en dat roept vragen op. Vragen vooral hoe je als journalist je tijd inricht, en hoe je die verdeelt tussen kijken voor werk en wat we dan maar ‘gewoon leven’ zullen noemen. Daarover gaat deze , een kleine drie kwartier lang.

Beste lezer: Donaties zijn welkom!
Avatar Dankzij donaties van lezers kan ik mijn verhaal kwijt op deze site. Je kunt helemaal zelf bepalen wat dit verhaal je waard is.
Doneer hier

Waardeer dit verhaal!

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over!
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

We hebben het over slapen bij De en andere gênante momentjes. Maar ook over games, en hoe die je dagelijks leven beïnvloeden. En hoe het is om de wereld in 2020 helemaal via een beeldscherm te volgen.

Dramaturgie

‘Kom ik nog genoeg buiten? Kom ik nog genoeg in contact met de echte wereld om het perspectief van het mee te krijgen? Ik denk dat er in de theaterwereld veel gelijkgestemden zijn, niet alleen wat betreft kunst maar ook in politieke visie. Ik denk alleen wel dat ik ervoor waak dat ik het leven als een theatervoorstelling ga zien.’

Over de doelgroep: ‘Ik schrijf voor mensen die het avontuurlijke in de kunst niet uit de weg gaan, maar in mag ik woord ‘dramaturgie’ niet gebruiken. ‘Intersectionaliteit’ is ook een term die de NRC lezer niet begrijpt. Ik gebruik dat soort termen wel in de specialistische als Theaterkrant.’

Voor je verder leest...

We hebben inmiddels al bijna 300 leden. Mensen zoals jij, met een hart voor kunst.
Word ook lid, kijk hier:

Teksten

‘Ik weet dat ik gelezen wordt doordat mensen die mij kennen soms mijn naam opeens in de zien staan, maar ik kijk nooit echt brieven. In de coronatijd hebben we met NRC wel een artikel geschreven over het lezen van theaterteksten, en daar kwamen wel reacties op van lezers, die het heel fijn vonden dat we daar aandacht aan gaven. Voor teksten is onder die lezers dus wel belangstelling.’

‘De gemiddelde smaak van critici wijkt af van die van gewone . De smaak van critici lijkt onderling ook veel sterker op elkaaar dan die van gewone kijkers. Kennelijk wordt je smaak bepaald door hoe veel je kijkt.’

Over dat laatste onderwerp gaan we het mogelijk een volgende keer hebben.

Nog steeds. Waardeer de auteur!
Onafhankelijke cultuurjournalistiek is nog steeds nodig. Wij doen het al elf jaar, met succes, dankzij donaties! Bepaal dus zelf wat dit verhaal je waard is en doneer!

Waardeer dit verhaal!

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over!
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top