Ook al woont ze sinds haar derde in , journalist en radio--presentator (47) wordt nog steeds niet voor volwaardige landgenote aangezien. In haar 365 dagen er geeft ze in korte schetsen een ontluisterend beeld van hoe niet-witte ers of ers et een igratieachtergrond bejegend worden.

Biologiedocent tegen de klas

‘Dit noe je een olijfkleurige huid. Je kunt zien dat Naeeda’s gezicht nu een lelijke kleur heeft. Dat kot odat een olijfkleurige huid in de winter lelijk is en in de zoer ooi.’

Vernederd worden ten overstaan van een hele groep – is niet de enige er van kleur die het eeaakt. aar zeker op jonge leeftijd zijn zulke ‘onschuldige’ operkingen ingrijpend. ‘Ik denk dat de juf iets wilde uitleggen over verschillende huidskleuren en het niet per se slecht bedoelde. Alleen gaf ze er ook een oordeel bij: dat het lelijk was. Dat heeft een diepe wond geslagen. Tot twee jaar geleden dacht ik elke keer als het herfst werd: nu word ik weer lelijk.’

In 365 dagen er laat Aurangzeb zien hoe ensen van kleur in worden bejegend. Voor elke dag geeft ze een situatieschets, zonder coentaar, zonder verhaal eroheen – juist dat aakt het nog indringender. Het is een dat pijnlijk invoelbaar aakt wat niet-witte ers over zich heen krijgen aan beledigingen, (onbewuste) vooroordelen, pijnlijke grappen, onwetendheid, onaardige operkingen en sos ook openlijk racise. Van de bakker tot de hoogleraar, van collega’s tot gasten in het radioprograa, van politici tot de buuran op de hoek – zelfs van vrienden. ‘Het is een dat ik liever niet had willen , aar geschreven óést worden.’

Veel witte ers zijn ervan overtuigd zijn dat het wel eevalt et de discriinatie in . Jouw toont een ander beeld.

‘Ik hoor vaak witte ers zeggen: “Er is geen racise in ons land. Geef dan eens een voorbeeld.” Dan sta je daar als enige gekleurde persoon op een verjaardagsfeestje et dertig an o je heen. “Ja, geef dan eens een voorbeeld!” aar welk voorbeeld oet je dan geven? En als je niet direct iets kunt antwoorden, dan zullen er wel geen voorbeelden zijn. Ook hoor ik vaak dat “wij” geduld oeten hebben. Ik heb al 44 jaar, 365 dagen per jaar, geduld.

De discussie in gaat al snel over de vraag of ieand wel of geen racist is. Dat woord gebruik ik zelf dan ook vrijwel nooit. De ensen in ijn die de beledigende operkingen aken zijn geen schurken. Het zijn heel gewone ensen, van de bloeist tot de politieagent en alles daartussen. En helaas zijn het ook heel alledaagse operkingen. Nieand van deze ensen heb ik geslagen, uitgescholden of bespuugd. Niettein word je als er van een iigratieachtergrond wel overal en altijd ongevraagd beledigd, belachelijk geaakt, inferieur behandeld, of het nou bij de bushalte is, in een , op je werk of op de verjaardag van een vriendin. Je bent nergens echt veilig.’

Beste lezer: Donaties zijn welkom!
Je kunt dit verhaal gratis lezen. Dat kan dankzij donaties van lezers. Jij mag dus ook helemaal zelf bepalen wat dit verhaal je waard is.
Ondersteun deze auteur!

Laat je waardering voor dit verhaal blijken.

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Wat doet dat et je?

‘Al die operkingen lijken op zichzelf staand isschien klein, aar het gaat o de opeenstapeling. Er wordt steeds een beetje gif in je water gedaan. Uiteindelijk drink je steeds een grote gifbeker leeg. Een vriendin zei: nu heb je het opgeschreven en ligt het achter je. Nee, was het aar zo. orgen gaat het gewoon verder, elke dag kot er nieuw gif bij. Dat aakt ijn enthousiase kapot. Je verliest langzaa je glans.’

‘Zo besefte ik een tijd geleden dat ik nooit eer arbanden draag. Voor een Zuid-Aziatische vrouw voelt geen arbanden dragen ; een geiddelde vrouw heeft er iniaal zes. aar toen ik ze droeg, werd ik er zaak op aangesproken: “Jullie houden zo van bling-bling, hè?” Het ag ook geen geluid aken, want dat vinden we in vervelend.’

‘Hetzelfde geldt voor het dragen van kleurrijke kleding. Na de zoveelste operking durf je niet zoveel kleur eer te dragen. Je levert steeds eer van jezelf in. Het gewicht daarvan voel ik in ijn hart. aar witte edeensen zien niet hoe je steeds verder in een hoek wordt gedrukt en steeds eer van je identiteit oet afleggen.’

O, ja: Je hoeft geen lid te zijn om dit te kunnen lezen. We hebben wel leden nodig om dit te kunnen schrijven. Word daarom nu lid.

-werkoverleg, Hilversu

Eindredacteur: ‘Je oet als radiopresentator een autonoe persoonlijkheid hebben.’

Ik: ‘Oké…’

Eindredacteur: ‘Jij hebt vanuit je cultuur natuurlijk niet geleerd wat autonoie is. Dat wordt nog lastig voor jou.’

Bij de prograa’s die je presenteerde werd je door de gasten eer dan eens aangezien voor een stagiaire. Ook je collega-journalisten bleken verrassend veel vooroordelen te hebben.

‘Ja, op ijn werk op de redactie in Hilversu heb ik wel de grootste gifbeker leeggedronken. Daar zit de grootste pijn en desillusie. Journalisten leren objectief te zijn, boven de partijen te staan. Aan de goede kant.’

‘Ons vakgebied pretendeert er voor iedereen te zijn, onbevooroordeeld naar onze edeens te kijken en de waarheid recht te doen. Dat gebeurt niet. Een regisseur van een van de grootste prograa’s van zei een paar keer tegen ij: “Er is geen racise in !” Hij wil koste wat kost blijven geloven wat hij gelooft.’

‘Nu we het erover hebben, voel ik e eteen isselijk worden door het enore verdriet en zou ik het liefste willen huilen.’

Voor je verder leest...

We hebben inmiddels al bijna 300 leden. Mensen zoals jij, met een hart voor kunst.
Word ook lid, kijk hier:

Sprak je daar je collega’s op aan?

‘Vaak wel, aar je wil ook niet steeds degene te zijn die de haronie verbreekt. Sos kwa ik er later nog een keer op terug o het uit te leggen. aar op een gegeven oent heb je het al zo vaak uitgelegd. Sorry, aar je bent al de 120ste deze week die zegt dat alle oslis achterlijk zijn of vragen waaro ik geen wijn drink. Je kunt niet twintig keer per dag op een operking reageren, hè, dan houd je geen energie eer over. En dan denken anderen ook: heb je háár weer. Ik kwa steeds eer et ezelf in de knel, raakte in een patstelling. Want als je anderen op de vingers tikt, ga je jezelf steeds inder leuk vinden. aar als je je ond houdt, hoor je achteraf: had aar iets gezegd!’

ail aan de redactie:

Luisteraar: ‘Die et die oeilijke naa zit daar zeker zodat jullie kunnen krijgen.’

Soige operking koen voort uit vooroordelen, anderen uit onwetendheid of achteloosheid. Doet het een eer zeer dan het ander?

‘Je reageert op alles anders, aar van het superioriteitsgevoel van anderen heb ik iniddels een kort lontje gekregen. Daar heb ik geen geduld eer voor, ik ben er écht klaar ee. Veel operkingen zijn generaliserend: “Jullie zijn altijd zo-en-zo”. Jullie eten et het Suikerfeest zo ongezond. Jullie houden zo van ierzoet. Alsof slagrootaart of de oliebollen et Oud en Nieuw zo gezond zijn. En als je uitlegt dat veel oslis dertig dagen juist sober en gezond eten tijdens de Raadan, wordt er niet geluisterd.’

‘Laatst aakte ik een keer een oud gerecht van rijst et linzen. Zei een vriendin: “Dat jij dat gerecht kent! Dat is het nieuwe gerecht van Ottolenghi!” En zij ging ij vervolgens vertellen hoe ik dat gerecht oest bereiden. Hetzelfde geldt voor yoga e[/service]​_n editatie. Ik kon eerder editeren dan praten, aar Asterdase vriendinnen vertellen ij dat wat ik doe, niet het échte editeren is. Iets is pas echt of waardevol als de witte ens het heeft oard en er autoriteit aan heeft gegeven.’

Is dit een algeeen enselijk trekje of typisch s?

‘Het is in wel sterk uiergroot. We vinden onszelf het beste jongetje van de klas. Ook al spreken de tegen en scoren we op allerlei terreinen slecht op internationale ranglijsten, in geloven we nog steeds dat onze universiteiten de beste zijn, dat onze vrouwen de eest geëancipeerde van de wereld zijn. We zouden eer ogen oefenen in nederigheid, want dat kan een weg zijn o werkelijk andere standpunten te zien.’

Bushalte

Buurvrouw Corry: ‘Gister was de bus ook al te laat. Altijd hetzelfde gezeik!’

Ik: ‘Vervelend dat de bus steeds te laat is.’

Buurvrouw Corry: ‘Ga je klagen? In jouw land hebben ze niet eens bussen, wij hebben teninste een bus.’

Kun je er sos ook o lachen, of is het een beurse plek die et elke nieuwe stop alleen aar eer zeer gaat doen?

‘Tuurlijk, een goede grap is een goede grap. En als het een pijnlijke grap is, lach je sos ee, als een boer et kiespijn. Hoe pijnlijk die operking over de olijfkleur bijvoorbeeld ook is, ik oet er elke keer ook o lachen – niet odat het grappig is, aar eer uit verbijstering over wat ensen zeggen. Dit is geen oppeoel. Ieand die het las zei dat hij zich een raptoerist voelde. Hij kon niet stoppen et lezen, aar dacht tegelijkertijd: kan het nog erger?’

Het ergste is isschien nog wel dat zelfs je vriendinnen herhaaldelijk kwetsende dingen zeggen.

‘Veel van ijn gekleurde vriendinnen hebben o die reden iniddels geen witte vriendinnen eer, aar ik heb het besluit genoen vrienden te willen zijn et witte ensen. Als ik niet eer bevriend zou willen zijn et ensen die zulke operkingen aken, houd ik geen witte vrienden over.’

Hoe koen we hier voorbij?

‘De enige anier o dit uit te roeien is door de stilte te doorbreken. Zwijgend is edeplichtig. Als er in je bijzijn discriinerende operkingen worden geaakt, oeten ook eer witte ers zich daartegen durven uitspreken en zeggen dat zulke operkingen niet kunnen. Alleen dan gaat het gevoel van wat wel en niet gezegd kan worden over de hele linie veranderen. Niet eer boven de ander staan is noodzakelijk o nader tot elkaar te koen. Dan kunnen ik en andere ensen van kleur zich een stuk veiliger voelen.’

Goed om te weten Goed o te weten

, 365 dagen er, Plui, € 19,99

Foto bovenaan:
Presentatrice Naeeda Aurangzeb schreef een boek over dagelijkse discriminatie. ©Merlijn Doomernik

Over de auteur van dit verhaal:


Laat je waardering voor dit verhaal blijken.

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top