Meteen naar de inhoud

Performania: minicomputers in ballonnen en een echte elektrische hobo in vrolijk knutseltheater

Bepaal zelf de waarde!

We bieden je dit verhaal gratis aan. Om dat te kunnen doen hebben we jouw steun nodig.
Lees het verhaal, bepaal zelf onderaan wat dit verhaal je waard is. En doneer. Zo blijft deze site bestaan.


Er zijn mensen, die het liefst de hele dag zouden knutselen met soldeerbouten en printplaatjes. Ik had ooit zo’n oom die soms niet helemaal veilige dingen deed met een elektrische trein op 220 Volt, dus beperkte ik mezelf tot Lego op batterijen. Dat je ook iets kunt met elektronica en muziek, was natuurlijk al bekend, maar wat ik zag in de voorstelling Performania was de overtreffende trap van leuk. Twee muzikanten met spullen die muziek maken als je ze beweegt, of die bewegen als je muziek maakt.

Duo Perforator bestaat uit hoboïst Marlies van Gangelen en uitvinder Akim Moiseenkov, en ze houden van knutselen. Het zijn nerds in de beste zin van het woord en dat levert een tamelijk hartverwarmende drie kwartier muzikaal theater op. Ik zag de kleuterversie, en de kids waren verbijsterd over de zelfrijdende muzikale kubus, de hobo die scheurde als een gitaar en de balonnen die al twinkelend door de zaal werden getikt. En ondertussen ontstaat er dus muziek. Muziek die van uitvinderspiepknor naar meeslepende beats loopt, en waar mooi verandert in ‘anders’.

Stockhausen

Het lijkt soms wel Stockhausen en dat is het ook, want Perforator maakt deze voorstelling in twee versies. Naast de kleuterversie is er ook een stuk voor volwassenen, waar de nadruk meer op de geschapen geluiden, en minder op de clownerie ligt. Dat kan alleen maar mooi zijn. Want de grootste kracht van Perforator ligt in de lol van de ontdekking. Van klank, van autonome beweging, van geluid. En daar is de regie van Jochem Stevenuiter (van Bambie) een belangrijke motor voor.

Een voorstelling als Perforator kon tot voor kort alleen bedacht worden, maar door muzikanten met een kleine beurs nooit uitgevoerd. Maar nu koop je online, of bij een discounter, voor een paar euro minicomputertjes ter grootte van een lucifersdoosje. Ze kunnen niet veel, maar er zit een bewegingssensor in, een wifi-chip en soms een microfoon. Wonderen zijn nu binnen handbereik voor elk aanstormend talent met durf genoeg om een gat te boren in een hobo.

Want dat hebben ze ook uitgevonden: een echte elektrische hobo, niet zo’n ding met een microfoon, maar met een element zoals een Fender Stratocaster er ook een heeft. Ga maar luisteren hoe dat klinkt.

Wijbrand Schaap

Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette. Voor ik dat deed was ik (sinds 1996) kunstverslaggever voor onder meer Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad en GPD. Daarvoor deed ik van alles. Studeren enzo. Theater maken. Inspraakavonden notuleren. In een bandje spelen. Ik schreef - en schrijf ook voor specialistische bladen als TM, Boekman, Ons Erfdeel en De Vogelvrije Fietser. Ik help je met schrijven als je het heel lief vraagt. Ik ben getrouwd met Suzanne Brink en heb een kat die Edje heet, een pup die Fonzie heet en een hond die genoemd is naar Rufus Wainwright.Bekijk alle berichten van deze auteur