Wonderlijk toch dat theater. De slotavond van het festival Najaarscollectie heeft me weer eens doen beseffen dat de beste acteurs niet altijd de beste voorstelling maken. Zeggingskracht hangt van meer af dan acteertalent en een beproefde literaire tekst. Ik zag twee voorstellingen, waarbij F.C.Bergman de torenhoge favoriet was. Teleurstellen deden de Vlamingen niet. Hun uitvoering van Pinters moderne klassieker De Thuiskomst maakte bij mij zelfs herinneringen wakker aan de eerste repertoirestappen van De Trust, het collectief van net-afgestudeerden dat uit zou groeien tot een lichtend baken in het verdufte toneelbestel van de jaren negentig. Ik zag flair, ik zag een berg acteertalent, de scenografie had onmiskenbaar ritme en muzikaliteit, en toch voelde ik me te weinig geraakt. Na de tweede voorstelling van die avond, Papadag – een diavoorstelling, wist ik wat ik had gemist: kwetsbaarheid. Bij F.C. Bergman was niet voor een inhoud gekozen dat met de spelers zelf te maken had, maar voo...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
