Het is niet moeilijk om gewichtige woorden te gebruiken om het belang te duiden van Abbas Kiarostami (1940-2016), de Iraanse filmmaker die gisteren is overleden in Parijs waar hij behandeld werd voor kanker. Grootmeester. Een cineast die vergeleken kan worden met het Japanse ikoon Ozu. Iemand die liet zien hoe onder een repressief bewind kunst zijn eigen uitweg kan vinden. Gouden Palm voor Taste of Cherry (1997). Voorman van de Iraanse new wave die het land in cinematografisch opzicht op de wereldkaart zette. Allemaal waar, maar als we terugdenken aan het werk waarmee Kiarostami naam maakte zien we een film die bewijst hoe eenvoudig het eigenlijk kan zijn. Zijn filmverhalen uit die tijd zijn indringend en menselijk, en toch zo simpel van opzet als een reis van A naar B. De eenvoudigste metafoor die er voor het leven is. Er wordt hij Kiarostami veel gelopen en gerend, en, als de hoofdpersonen wat ouder zijn, in auto's gereden. Hij was geen kunstenaar die met veel bombarie uit de hemel k...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
