Vincent Macaigne zit niet lekker. Schichtig kijkt hij om zich heen, elke keer als de serveersters met dienbladen vol klingelende glazen langsrennen en met de deuren slaan. Hij heeft nauwelijks geslapen, en de vorige avond het publiek van het Zwitserse Theater Vidy murw gebeukt met zijn brute, onnavolgbare voorstelling En Manque. Geradbraakt is hij aangeschoven voor het interview. “Sorry, I have to find my English…”, mompelt hij verontschuldigend. Sympathieke kop, innemende grijns. Hij wil z’n best doen, maar die ruis leidt af. Vreemd, want Macaigne stopt zijn theater vól hemeltergende teringherrie om toeschouwers uit het lood te slaan. In 2013 debuteerde hij op het Holland Festival met Requiem 3, een hilarisch brute bewerking van de Bijbelse broedertwist tussen Kaïn en Abel (met een vleugje Shakespeare, uitzinnig hysterisch spel en liters nepbloed). Macaigne, in Frankrijk breed bekend als filmacteur in arthouse romcoms, hanteert in En Manque opnieuw de tactiek van de verschroeide aarde...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
