Het wonder gebeurde gelijk op de eerste locatie al. Op een kaal stukje duin voor strandcafé Oscars staan schommelbanken. Vanaf een van die banken keek ik, deinend, over een hellinkje helmgras, dan een paar terrassen en daarachter de zee. Omdat het een doordeweekse dag was, maar wel zomers warm, hadden zich al wat badgasten in strandstoelen gevestigd. Druk was het niet. Beneden aan het duin twee hoogblonde, ietwat voluptueuze en grotendeels naakte vrouwen met een kind in de weer, op jacht naar ijsjes.
Op mijn oren: een andere tijd. Toevallig vertelde daar een prettige mannenstem over een Vreemdeling die op een wandeling langs de zee twee vissersvrouwen tegenkwam. Hij vertelde over hun kleren, hun vormen, zijn vervreemding. Door wat er in mijn oren klonk veranderde wat ik met mijn ogen zag in dat tafereel uit 1836. Tot overmaat van ramp liep een in keurig beige zomerkostuum gekleed heerschap langs. Welkom in de 19e eeuw. Fictie en werkelijkheid liepen in elkaar over in perfecte harmonie...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
