De cultuursector kan en moet sterker uit deze crisis komen. En dat begint met een politieke visie en ambitie.

De Nederlandse cultuursector verkeert in nood. Met de bezuinigingen van Halbe Zijlstra begon tien jaar geleden een vrije val die nog altijd niet gestopt is. De Sociaal-Economische Raad (SER) becijferde dat deze bezuinigingen van 200 miljoen niet alleen zorgden voor een verschraling in het culturele aanbod, maar ook een ravage aanrichtten op de arbeidsmarkt. Er verdwenen 20 duizend vaste banen en de positie van het toegenomen aantal zzp’ers en flexwerkers werd sindsdien steeds zwakker. De problemen stapelden zich in de jaren daarna meer en meer op. Volgende kabinetten beloofden herstel, maar dat kwam er tot nu toe slechts mondjesmaat. De cultuursector zit al tien jaar in overlevingsmodus en heeft te weinig ruimte om haar maatschappelijke positie te versterken. Afgelopen jaar volgde opnieuw een mokerslag. De coronacrisis sloeg diepe financiële wonden in de cultuursector, die een van de hardst geraakte sectoren bleek. De crisis legt haarscherp de kwetsbaarheid van het bestel bloot. Kleine...