Elke zondagmorgen is als een . De straten van de stad liggen er verlaten bij. Ik kom alleen personages uit mijn verhalen tegen.

Twee mannen en een vrouw met telefoonnummers op hun borst lopen verloren rond. Ze weten niet meer wie ze zijn of waar ze naartoe moeten. Een gepensioneerde schrijver zoekt wanhopig naar de pagina’s van een verloren verhaal. Als hij opkijkt vindt hij in de etalage van een al maanden gesloten boekhandel Eerste persoon enkelvoud, de nieuwe verhalenbundel van .

Beste lezer: Donaties zijn welkom!
Avatar Je kunt dit verhaal gratis lezen. Dat kan dankzij donaties van lezers. Je mag helemaal zelf bepalen wat dit verhaal je waard is.
Beloon de schrijver!

Waardeer dit verhaal!

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over!
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Iets verderop ontmoet ik Raymond K. – Hij wordt al zolang ik hem ken door de toren in de gaten gehouden. Als hij op de grond spuwt, moet hij gelijk drie keer ‘sorry’ zeggen. Raymond mag van de toren na tien uur ’s avonds geen kijken en oh wee als hij in een voordringt.

De toren heeft een vernuftige en wrede manier bedacht om ervoor te zorgen dat Raymond zich aan de regels houdt. Hij dreigt namelijk zijn overleden dierbaren te straffen. Zij boeten in het hiernamaals voor Raymonds zonden.

Dus spuugt Raymond niet op de straat, wacht hij geduldig ook al dringen anderen voor en loopt hij rondjes om de afvalbak als er een stukje appel is gevallen.

Voor je verder leest...

We hebben inmiddels al bijna 300 leden. Mensen zoals jij, met een hart voor kunst.
Word ook lid, kijk hier:

Het kleed waarachter Raymond zich kan verschuilen

Maar de laatste tijd lijkt de macht van de toren te verzwakken. Raymond is namelijk verliefd. Hij heeft een meisje ontmoet dat werkt in een handwerkzaak, waarvan ik heb beloofd de locatie niet te verklappen.

Het meisje weeft geduldig een kleed waarachter Raymond zich kan verschuilen. Nu kan de toren hem niet meer zien en is Raymond in het land van de vrijheid beland.

Hij heeft een bosje bloemen in zijn hand. De zondagochtend fleurt ervan op, maar tegelijkertijd houd ik mijn hart vast. Want wat gebeurt er als het meisje hem niet meer ziet zitten. Het kleed scheurt en gaat de toren dan wraak nemen?

O, ja: Je hoeft geen lid te zijn om dit te kunnen lezen. We hebben wel leden nodig om dit te kunnen schrijven. Word daarom nu lid.

Maar voorlopig is daar nog geen sprake van. De zon schijnt en Raymond K. is een gelukkig mens.

Foto bovenaan:
Foto: Bert van As
Nog steeds. Waardeer de auteur!
Onafhankelijke cultuurjournalistiek is nog steeds nodig. Wij doen het al elf jaar, met succes, dankzij donaties! Bepaal dus zelf wat dit verhaal je waard is en doneer!

Waardeer dit verhaal!

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over!
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top