Wanneer de rechter iets niet bewezen acht, en niemand in hoger beroep gaat, is iets dus ook niet gebeurd. Deze waarheid als een koe staat de laatste jaren best vaak onder druk, en dat is eng. Want vaak staat die formulering ‘niet bewezen’ ook bij de berichtgeving in de media, tussen aanhalingstekens. Zoals nu in De Volkskrant, in het bericht over de volledige afwijzing door de rechtbank van het besluit van de Raad van Toezicht van het Nederlands Fotomuseum, om directeur Birgit Donker te ontslaan.
Het artikel over de ook voor de Volkskrant vernietigende uitspraak van de rechter, is geschreven door dezelfde verslaggever die eerder een artikel schreef dat de aanleiding was voor de ellende. Een slecht onderbouwd (maar wel ‘evenwichtig’) artikel, volgens de Raad voor de Journalistiek, gebaseerd op verhalen van twee oud-medewerkers van het Fotomuseum. De verslaggever heeft nu, in het weergeven van de rechterlijke uitspraak, de aanhalingstekenknop zo vaak ingedrukt dat zelfs Wierd Duk, specialist in dat genre, zich ervoor zou schamen.
‘Wij weten beter’
Want met die aanhalingstekens in zo’n geweldige hoeveelheid aangebracht, trek je elke uitspraak in twijfel: “het is de rechter die dit vindt, ze zal er wel reden voor hebben, maar wij weten wel beter.” Dat wordt expliciet wanneer het gaat over app-verkeer waarin de volledig in het gelijk gestelde directeur zich grensoverschrijdend zou hebben opgesteld. De Volkskrant maakte daar in een nogal krakkemikkige follow-up melding van, maar niemand produceerde screenshots als bewijs.
Als er geen bewijs is, is het niet gebeurd, maar de Volkskrant heropent nu feitelijk de zaak, door te stellen dat de krant dat bewijs wel gezien heeft. Dat lijkt me juridisch op zijn minst problematisch, want dan zul je dat moeten aantonen. Dat de krant dat niet doet, maar alleen de verdachtmaking herhaalt en daarmee de uitspraak van de rechter volledig in twijfel trekt, is dom, maar ook heel slecht voor het vertrouwen in de rechtstaat. Dat is veel erger.
Geborneerde oude man
Het hele artikel zou je terzijde kunnen leggen als het werk van een ‘geborneerde oude man’ die zich in zijn hemd gezet voelt, maar dit gaat best ver: wanneer je de rechterlijke macht zó in twijfel trekt, en dus de in het gelijk gestelde klager nog steeds in diskrediet brengt, is een aanklacht wegens smaad best iets om over te denken. Voor die in diskrediet gebrachte.
Wat de Volkskrant nu dus ook doet, is het vertrouwen in de journalistiek ondermijnen. Wanneer je als journalist door je bronnen belazerd bent, heb je geen verhaal en moet je op de blaren zitten. Het overkomt de besten, en het gebeurt vaak genoeg dat je misbruikt wordt door mensen met een eigen agenda. Dat is pijnlijk, maar het maakt je ook beter, zorgvuldiger en betrouwbaarder. Dan maar wat minder sensatie, maar de samenleving is erbij gebaat.
4 ton?!
Blijft de vraag of de schadevergoeding van 4 ton voor de ontslagen directeur niet tot scheve ogen gaat leiden. Als dat inderdaad twee bruto-jaarsalarissen zijn, zat directeur Donker, met instemming van de in het ongelijk gestelde Raad van Toezicht, flink boven de norm, in een sector die het best moeilijk heeft. Ook als we er een halve ton proceskosten van aftrekken. Het is bijvoorbeeld twintig keer de bruto jaaromzet van deze cultuurverslaggever.
Lees hier meer over: Een maximum op topinkomens?
Uiteraard gunnen we Birgit Donker de compensatie, maar dan moet het gesprek over de gigantische inkomensverschillen in de culturele sector wel gevoerd worden. En, trouwens, niet alleen in de culturele sector. Want dat je zelfs met een inkomen van 2 ton per jaar nog uitgelachen wordt door de CEO’s van bedrijven die je als sponsor benadert, is al pijnlijk genoeg.
Lees hier onze eerdere berichtgeving over de zaak Donker: https://cultureelpersbureau.nl/?s=birgit%20donker
Nederlands 
English (UK) 
Français 