Op donderdag 9 april zag ik de nieuwe productie van Verdi’s tiende opera Macbeth van De Nationale Opera. Deze werd na de première vorige week vrijdag eendrachtig door de pers neergesabeld. De Duitse regisseur Andrea Breth, die eerder tekende voor een onderkoelde lezing van Prokofjevs De speler, kreeg er flink van langs. De Theaterkrant miste ‘een goede personenregie’, Place de l’Opéra repte van een ‘oubollige enscenering’, Het Parool sprak van ‘intellectualistisch 21ste-eeuws regisseursgedoe’ en volgens De Volkskrant zou het ‘verboden moeten worden koorzangers in een opera uit te dossen als partizanen, hezbollahstrijders of separatisten’. - Maar is al die kritiek terecht? Vier antwoorden. ‘Partizanen, hezbollahstrijders, separatisten’
Shakespeare’s tragedie Macbeth, waarop Francesco Maria Piave zijn libretto baseerde, gaat over een veldheer die oppermachtig is op het slagveld en daar uiteindelijk ook aan zijn einde komt. Dat het toneel bevolkt wordt door mannen in uniform, zwaaiend me...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
