‘En Manque’, of waarom uw recensent op de dansvloer stond op het #HF17

fotografie: Mathilda Olmi
Dit verhaal lees je gratis. Als je lid word, lees je meer, en kunnen wij overleven.
Instituut lidmaatschap
180 euro per jaar
Speciaal voor organisaties, bedrijven en instituten die hun lidmaatschap willen delen met hun personeel en medewerkers.
Deel inlog en adres met maximaal 10 medewerkers
25% korting op advertenties en advertorials
1 stem in de Algemene Ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Persoonlijk Jaarlidmaatschap (automatisch verlengen)
40 euro per jaar.
Voor natuurlijke personen en zzp'ers.
25% korting op advertenties en advertorials
Stemrecht in de algemene ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Maandkaart (automatisch verlengen)
4€ / maand
Voor natuurlijke personen en ZZP'ers.
Géén stemrecht in de Algemene Ledenvergadering
Bijna alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Persoonlijk Jaarlidmaatschap (handmatig verlengen)
50 euro per jaar
Voor natuurlijke personen en ZZP'ers
25% korting op advertenties en advertorials
Stemrecht in de algemene ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur

Schrijf je een recensie voor mensen die nog naar de voorstelling gaan, voor mensen die al zijn geweest of voor mensen die geïnformeerd willen worden? Het is en blijft een eeuwig dilemma.

De Holland Festivalvoorstelling ‘En Manque’ van Vincent Macaigne is alleen nog donderdag 8 en vrijdag 9 juni te zien in het Compagnietheater. De kans dat u, de lezer, daarbij bent is dus relatief klein. Maar mocht u nog gaan, stop dan nu met lezen. Deze voorstelling verdient een open blik, niet voorgevormd door mij of iemand anders.

Peptalk vooraf

De avond begint prikkelend. Eerst de oordopjes die bij de entree worden uitgedeeld. Dan de inleiding, van dramaturg Tom Helmer, die ons een peptalk annex mentale cursus zelfverdediging aanbiedt en ons die open blik toewenst. Deze introductie legt de vinger op de zere plek die ‘Holland Festival-publiek’ heet. Jaarlijks is te zien hoe het festival naast de culturele alleseters ook een publiek van chique grijze duiven, verdwaalde scholieren met chipszakjes en corpsballen die komen ‘omdat het heurt’ trekt.

Bij een meer dan gemiddeld experimentele voorstelling leidt dit geregeld tot onrust, verontwaardiging en weglopers. Heerlijk eigenlijk, al die reuring in ons nuchtere Hollandse cultuurlandschap.

Oordopjes in

Net als de eerste bejaarden weglopen, plug ik mijn setje oordopjes in. Precies op tijd, want de volumeknop gaat daarna flink omhoog. We zijn als publiek al mee naar buiten gesleept, gezoend, toegeschreeuwd door een Italiaanse mevrouw in een goud glitterpak en hebben over het podium, ingericht als galerie, rondgelopen. En daar replica’s bekeken van beroemde schilderijen van onthoofdingen en martelaren.

Regisseur Vincent Macaigne staat bij het grote Franse publiek bekend als romcom acteur. Als maker gaat hij minder lieflijk te werk. Zijn theatertaal bestaat uit grote gebaren: liters bloed, rookmachines, harde muziek, felle stroboscooplampen. Subtiel is het niet en het doet me denken aan de schilder Jackson Pollock. Geen verfijnde penseelstreken maar woeste, ogenschijnlijk ongecoördineerde, landschappen van kleur en beweging.

Dit verhaal lees je gratis. Beloon het met een kleine donatie.

help mee

Bedrag
Persoonlijke informatie

fotografie: Mathilda Olmi

De schreeuwende Italiaanse is het personage Sophia Burrini, opgegroeid in het dal, in de armoede, maar getrouwd met een van de rijkste mensen op aarde. Ze woont nu op ‘de heuvel’. Dal en heuvel zijn een terugkerende metafoor voor onder- en bovenwereld, plebs en elite, gevangenschap en vrijheid. Zij keert zich af van het geïsoleerde leven boven en daalt af naar het dal om een idealistische foundation op te zetten.

Haar dochter Lisa is ondertussen bezig met een aanslag op de welvarende klasse. Ze wil haar moeder laten doden als ultiem offer aan het volk en haar geliefde Clara.

Houllebecqiaans generatieconflict

Behalve een clash tussen de have’s en de have not’s thematiseert deze rauwe actieperformance ook het verzet van de millennials tegen de babyboomers. Waar kun je je nog tegen verzetten als alles kan en mag? Als je leven is ingericht als welvaartsparadijsje?

Dit verhaal lees je gratis. Het zou prachtig zijn als je meer verhalen mogelijk maakt met een lidmaatschap.
Instituut lidmaatschap
180 euro per jaar
Speciaal voor organisaties, bedrijven en instituten die hun lidmaatschap willen delen met hun personeel en medewerkers.
Deel inlog en adres met maximaal 10 medewerkers
25% korting op advertenties en advertorials
1 stem in de Algemene Ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Persoonlijk Jaarlidmaatschap (automatisch verlengen)
40 euro per jaar.
Voor natuurlijke personen en zzp'ers.
25% korting op advertenties en advertorials
Stemrecht in de algemene ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Maandkaart (automatisch verlengen)
4€ / maand
Voor natuurlijke personen en ZZP'ers.
Géén stemrecht in de Algemene Ledenvergadering
Bijna alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur
Persoonlijk Jaarlidmaatschap (handmatig verlengen)
50 euro per jaar
Voor natuurlijke personen en ZZP'ers
25% korting op advertenties en advertorials
Stemrecht in de algemene ledenvergadering
Alle voordelen van het lidmaatschap
Een nieuwsbrief met verhalen zonder betaalmuur

Wat de jongeren in deze voorstelling rest is melancholie, eenzaamheid en guerilla. Alles om toch een soort zingeving te creëren.

fotografie: Mathilda Olmi

In de onderwerelddisco wordt het publiek de vloer op getrokken om te dansen en bier te drinken. Ik kan niet dansen maar ik doe mee. Bij deze voorstelling past geen academische distantie. Enkele spelers dolen eenzaam tussen ons door. Het zijn de muurbloempjes, de zoekenden op een decadent feest. Boven het podium zakt het plafonddoek steeds dieper naar beneden onder het gewicht van water.

Mancaigne weet met deze scene als geen ander associaties op te roepen aan enerzijds een naderende apocalyps (lees hier het interview dat collega Bertiena met hem had.)  en anderzijds een geboorte. Zijn theater is misschien groots, maar niet grof.

Gelouterd loop ik naar de garderobe waar drie dametjes stoom af staan te blazen. “ Schandalig!” “ Dit kan toch niet” hoor ik ze zeggen. Kortom, een Holland festivalvoorstelling Pur sang.

Goed geschreven? Met een ´like´ betaal je Facebook. Ik zou het prachtig vinden als je Cultuurpers een donatie deed.

help mee

Bedrag
Persoonlijke informatie

Goed verhaal? Waardeer het met een kleine bijdrage!