Dat George Benjamin dit jaar hofcomponist is van het Holland Festival is volkomen logisch. En dat zeg ik als niet-kenner. Immers: de wijze waarop er vaak over hedendaagse klassieke muziek wordt geschreven en gesproken schrikt leken als mij af. Zou ik ooit over voldoende kennis beschikken om die fijnproeversklanken te kunnen waarderen? Zaterdagavond maakte ik voor het eerst live kennis met werk van de Britse componist en ik was om. Niet omdat ik plots heel veel bijgeleerd had, maar omdat de muziek me raakte. Het was alweer een wat ouder werk: Sometime Voices stamt uit 1996. Als finalestuk van een programma rond zijn werk tijdens de Holland Festival Proms vormde het een mooie kroon op een uur orkestmuziek. Dat begon nog met een recenter stuk van Benjamin, 'Dance Figures', dat vooral heel veel was. Een klein leger aan pauken en bassen zorgde voor muzikaal onweer dat me aan dansende dino's in Jurassic Park deden denken. Later in het programma deed Benjamin iets met blazers in de fuga's van...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
