Af en toe schuurt het bij Playful Arts, een intiem festival dat spel en kunst samenbrengt. Alles draait om interactie, zelf doen, ervaren. Sommige bezoekers moeten even een drempel over. Maar dan gebeurt er wel iets.

Leden lezen gewoon door

‘Die dansers moeten echt een keigoeie conditie hebben’, hoor ik iemand achter me vol eerbied mompelen. Aan de overkant van de straat wijst een jongetje bij zijn vader achterop de fiets met open mond naar boven. Daar heeft een gestalte zich schijnbaar moeiteloos om een lantaarnpaal gewikkeld. Wie iets langer kijkt, ziet spieren trillen. Als er niet zoveel mensen stonden te fotograferen waren vader en zoon waarschijnlijk gewoon voorbij gefietst. Een gozer zet even later midden op de weg zijn auto stil. Nog ziet hij de twee voeten die een meter boven ons uit een gevel tevoorschijn piepen niet. Uit het raampje schreeuwt hij: wat is er aan de hand?

Deel dit: